Re: Arti publicist i të rinjve

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:25 pm

Pertisian Zhibaj

Klasa e IXB

Përpjekje për të dhënë “përvojë” dashurimi.

A duhet të nxitet nëj besnikëri e tillë në dashurim?… Le të diskutojmë

Shumë njerëz në këtë botë mendojnë se me dashuri do të arrijmë gjithçka, por gabohen rëndë. Nga dashuria humb gjithçka, humb jetën, humb lumturinë, humb gëzimin dhe fiton luftë, lot, vuajtje dhe zhgënjim. Dashuria me shikim të parë është është “improvizim”, është ndoshta, për fat të keq në disa raste, dramë dhe pikëllim. Dikur vite më parë jetonin bashkë një vajzë dhe një djalë. Në natën e errët e me shi djali pyet me çudi: “Çdo të bëje ti, zemër, sikur unë të mos jetoj?!”

“Edhe unë në prehërin tënd shpirtin do ta sakrifikoj”.

Kaluan vite dhe fati e degdisi rrugëve të tij, ata u larguan dhe u ndanë si fëmijë. Ata kishin kohë pa u takuar e pa u parë. Njëri tjetrit në telefon nuk i kishin dalë. Një ditë në lajme prezantuesja tha: “Në fshatin pranë, dy ditë më pare, ka vdekur një djalë…”, dhe fotografinë tregoi. Ajo, siç po qëndiste, e njohu dhe gishtin shpoi. Që nga ajo ditë nuk hante e as pinte, vetëm e sëmurë në shtrat rrinte. Nëna e merakosur pranë i qëndronte… As doktori nuk e gjente ç’sëmundje e mundonte. Kaluan dy muaj dhe gjendja e saj po vështirësohej dhe ajo e tmerruar avash- avash nga jeta po largohej. Atëherë ajo i tha nënës: “Dëgjo, dy muaj më pare, në fshatin pranë, ka vdekur një djalë, të lutem pranë tij të më bësh një varr…” . Kjo ishte fjala e fundit që ajo shqiptoi, pastaj e heshtur sytë i perëndoi. Meqë ishte amaneti i fundit, nëna ia plotësoi. Në gërmadhat e tyre kjo është shkruar që ta lexojnë brez pas brezi ata që janë të dashuruar.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:25 pm

Luiza Lazaj

Klasa e VIIIA

Ç’të pikturoj vallë?

Jam ulur në tryezë dhe nis të pikturoj.

Po çfarë të pikturoj vallë?

Të pikturoj një trim me kalë?

Apo mos ndoshta natyrën e qetë,

një natyrë të vërtetë?

Nuk di si të nisem në pikturim,

kam shumë gjera në mendim.

Ndoshta Piter Panin apo Borëbardhën…

Po nga këta cilin vallë?

Në dorë mora penelin,

me të kaltër e nisa qiellin,

me të verdhë diellin,

e bëra dhe një lëndinë,

plot me bar e trëndelinë.

As lulet nuk munguan,

por më shumë e zbukuruan…

por edhe lumi nuk mungoi,

si një pasqyrë natyrën zbukuroi…

Ngjyra ngjyra e plot lezet,

e përfundova natyrën e qetë…

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:26 pm

Arbiola Karalli

I pafat

I vetëm në shtëpi

I vetmuar, pa njeri, si qiri që shuhet,

ti po rri i heshtur, kërkon të flesh,

por nuk fle dot.

Kërkon të qeshësh, por nuk qesh dot.

brenda në shtëpi të ka mbërthyer vetmia;

larg atdheut ti qëndron

dhe kujton me dashuri Atdheun.

Lutësia e nënës

Djalit të saj dëshmor

Filloj të shkruaj,

të shkruaj ca fjalë

mes dhimbjes dhe trishtimit,

të thur vargje për nënën që pret djalin e saj.

“Eja , bir i nënës, eja më gëzo!

Ndiej mallkim, bir, që mua më shtrëngon…

Pa ty nëna nuk ka jetë,

pa ty nëna s’rri kurrë e qertë.

Eja, eja, bir, më shtrëngo, të të puth duart e buta,

Eja të mposht mallin,

flokët prej argjendi të t’i ledhatoj si dikur.

Eja sa më shpejt, o biri im i dashur,

eja të më marrësh dhe të ikim të dy si shenjtorë.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:26 pm

[b]INKURAJIM[/b]

[b]Xhelo Zilfo[/b]

*

Ti më thua:

“ Shpirt i mamit , zemëro!”

Ti, moj nënë , nënëzo,

të kam xhan s’të lëndoj,

kurrë nuk do të zemëroj…

*

Mësuesja jonë e dashur,

ti për ne je prind i dytë,

të kemi në zemër,

na mban porsi sytë…

Mario Zani

Gjirokastër, vendlindja ime,

mbete përherë në zemrën time…

Sado larg që të shkoj,

Ty, jo kurrë s’të harroj…

Këtu u linda, këtu u rrita,

edhe jotja është merita,

për këtë që jam unë sot,

për atë që do të bëhem mot…

Edhe pse jam larg me kilometra,

në zemër

vetëm me milimetra…

Megi Bineri

Bukuria

Qiriri prej meje ka mësuar,

të digjet e të përvlohet…

Duke u përvëluar

të qeshë e të gëzohet,

të bëhet zjarr e flakë,

të tretet pak e nga pak,…

Ti i mësove trandafilit,

të çelë e të lulëzohet,

të përvëlojë bilbilin

e ta bëjë të pëlcasë,

një fjalë të mos i flasë,

dhe nga kjo t’i vijë një e mire

të zbukurohet më shumë

e të mos të ketë mëshirë

po ta lërë dhe pa gjumë.

Aldona Rabaj

Jeta është si një trëndafil …

Lehtë ta këpusësh,

por vështirë ta lulëzosh.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:27 pm

Zakeo Jano

Falja dashurinë

Dashuria është e shtrenjtë,

jo gjithkush e ka,

Dashurinë kërkon

dhe askush ta fal.

Pse shumë njerëz sot

s’janë si unë e ti,

dashurinë e tyre

s’e ndajnë me njeri.

Dashurinë tënde

dikush e kërkon,

falja ti atë,

pse kaq e mundon.

Ai është i vetëm

dhe pa lumturi,

kaq shumë e gëzon

veç kjo dashuri.

Dashurinë tënde,

që i ri t’ia japësh

dhe me zemër plot

dorën që t’ia zgjatësh.

Pse nuk ke mëshirë,

ki pak dhëmbshuri,

ashtu si ty ta falën

falja edhe ti.

Mëso dhe ti,

mëso prej dashurisë,

mëso ti prej jetës

dhe prej mirësisë.

Mos u bëj gjakftohtë,

ai është si ti,

falja ngrohtësinë,

jepja dashurinë.

Ti do të jesh i lumtur,

kur ai të jetë,

dashurinë tënde,

pret ai të ketë.

Dashurinë dhuroje

bëje ti të lumtur,

jetën zbukuroja,

bëja më të bukur.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:27 pm

Kuriozitete e Mite

Për dijeni

Sot njihen 15 lloje të ndryshme kanceresh, që shkaktohen nga duhani.

Njeriu, që tymos një paketë në ditë, në një vit ka depozitur në mushkëri 1kg blozë.

Çdo cigare, që pini shkatërron tetë minuta jetë.

Rreth 1.1 miliardë njerëz, në mbarë botën, pijnë duhan.

Në vitin 1990 ka pasur 3 milionë vdekje të lidhura me duhanin.

Pritet që në vitin 2025 -2030 vdekjet të rrriten me 10 milion.

Në një dhomë, ku është pirë 1 paketë cigare personat e pranishëm kanë thitur tym të barabartë me prirjen e pesë cigareve.

Një cigare është çelësi i një pakete dhe i një fundi të tmerrshëm.

Duhani ul aftësinë për shijuar e për të nuhatur, shton parakohe rrudhat dhe, sipas disa studimeve të kohëve të fundit, ndikon keq edhe për dëgjimin. Në një dhomë, që ka tym duhani monoksidi i karbonit hyn në gjak tek ai, që nuk e pi pas 30’.

Nga pirja e duhanit shkaktohen: 99% e rasteve në tru, 85% e rasteve hemoragji në tru, 90% e rasteve kancer në mushkëri, 99% e rasteve kancer i laringut, 80% e rasteve kancer në stomak, 56% e rasteve kancer në pankreas, 90% e rasteve sëmundje e zemrës.

Përgatiti: Femina Abazi

Kuriozitete

Numri më i madh i të vdekurve u shkaktua nga thatësia. U shënua mes viteve 1876-1879 në Kinë me rreth 9-13 milionë viktima. (E përgatiti Megi Bineri)

Flutura e natës kaktungrënëse

Flutura e natës ha me shumë oreks. Nganjëherë mbllaçitet në rrugët përmes brezit të madh të kostuar të katuesve në Australi. Ajo ka shkuar në Meksiko, ku bimët me gjemba japin frute të pëlqyera dhe prodhim të rëndësishëm bujqësor. (E përgatiti Aldona Rabaj)

Fjalë të urta

Larg atij, q ë të lëvdon, duaj atë që të qorton.

Libri është arena e të mësuarit.

Duaje librin burimin e diturive.

Thika nuk dhëmb në mish të huaj.

Nuk është e thënë të dish gjithçka.

Atdheu është si familja, e ndejmë nevojën e tij, kur na mungon…

Ai që nderon Atdheun, kur është i vogël, do t’i dalë zot, kur të rritet.

I mblodhi: Hasan Sheno

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:27 pm

Sa e vështirë pritja

nga Kristiana Dono

Kjo fjalë e dhimbshme. Në shumë vende njerëzit presin për gjëra të ndryshme. Në Shqipëri nënat presin lajmet nga djemtë që kanë mërguar. Në Amerikë, gratë, vajzat dhe nënat presin djemtë dhe burrat, që kanë vajtur në luftë. Në vendet e botës së tretë njerëzit presin dhe shpresojnë për një jetë më të mirë. Në azilet e vendeve të ndryshme pleqtë presin vdekjen t’u vijë. Në maternitete të ndryshme nënat presin fëmijët e tyre të vijnë në jetë. Në vende të tjera jetimorët presin prindër që t’i adoptojnë këta fëmiëj.Ashtu si gonxhja e trëndafilti që pret të çelë. Ashtu siç pret zogu që vezët të çelin, ashtu siç pret shqiponja e vogël të fluturojë, ashtu dhe ne presim që jeta jonë të ndjekë rrjedhën.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:28 pm

Përçapje për t’u futur në labirinth krijimi

Donatela Kanani

Një natë e errët vetëm për ty

Me pamjen e një njeriu që ecën ngadalë, ndien dhimbje, por ecën pa fjalë. Në perëndimin e ditës dhe pse e lodhur, eci dhe eci me sytë e njomur! Mbi zemrën e kalbur, shpirtin e tretur, në zjarrin e pashuar me buzën e etur. Nga pamja e lire, nga brenda prangosur, në sjellje të mirë, ndërgjegje të “sosur”… Me jetë të shndërruar nga ndjenjat e zjarrta. Sa humbje, sa lot, o Zot, sa trishtim po ndiej tani tej, thellë në shpirtin tim. Jam e brengosur, e vrarë si me thikë dhe më duket siku trupin po ma bëjnë copë e çikë. Nëse do të ekzistonte vetëm mirësia, njerëzit do të ishin të velur nga dashuria. Vuaj, vuaj dhe akoma do të vuaj si një e prangosur në veten time. Them kur do të vijë ajo ditë që do të mund të lë shpirtin tim të lire. Sadoqë them jam e mbushur me hakmarrje… Kurrë nuk kam dashur që njerëzit të vuajnë për shkakun tim dhe ndoshta ju e dini… Jam e lënduar pa masë. Po pres që jeta ime të shuhet si një kandil që është tepër i ri dhe të mos ketë mundësi të ketë atë zjarr përsëri. Si një natë e errët tani po ndihem përsëri. Kur vetmia dhe mendja të pushton, pothuajse çdo gjë e harron dhe për një çast ti krahasohesh me një njeri, që ka humbur kujtesën, duke të lënë mbresa. Edhe sa akoma do të vazhdojë vetmia; në venat e mia të burojë si një sëmundje që ti kërkon që ta kurosh, por vetëm për disa njerëz ajo vazhdon duke buruar akoma dhe ti nuk ke mundur ta kurosh atë as me ato pak ëndrra. Qielli sonte është gri unë nga vetmia po tretem si qiri. Retë përpiqen të qajnë duke lënë vetminë t’ia dalë mbanë. Sa pak dritë që paska në dhomën time, sa errësirë qenka këtu! Sot edhe dhimbja po më mundon kot… Po më kujtohet dikush që ia arriti qëllimit të më lëndonte duke më lënë kujtime të hidhura, por që nuk ekziston më për mua dhe për ty, sepse qielli tashmë u nxi; humbi dhe kujtesa ime bashkë me ty. Retë nisën të vajtojnë për një kujtim që kurrë më këtej e tutje nuk do të ekzistojë. Shkuan ëndrra, shkuan vuajtjet për një të pashpresë që me zë të ulët lulet. Ja po nis një ditë e re plot gëzim që më vonë kthehet përsëri në një trishtim

Iku shkoi dhe drita… Tani po ndodhem në errësirë dhe jam e rrethuar nga një shirit i zi i pakuptimtë. Dikush po përqiqet të më thotë që gjeja e mire ekziston në këtë botë. Dhe unë po përpiqem të besoj. Nata e errët po më ndjek nga pas, duke më pëshpëritur me zë të ëmbël, duke më thënë: “Unë jam mikja jote, Nata. Kam qenë dhe unë dikur si ty. Të dëgjova duke pëshpëritur dhe një moment m’u duk sikur unë isha si dikur një njeri. Por më dëgjo nëse zemra jote është natë, ti nuk do të jesh shumë ditëgjatë. Këtë mesazh e ke nga mikja jote “Natë” ”.

Po rri e po mendohem të iki me natën dhe ndoshta gjej pak lumturi apo të rri në dritë me zemër të mirë.

E mendova: “Do të rri me dritë, me zemër të nxirrë, sepse vetëm kështu do të mund të shkruaj përsëri..

Një natë e errët vetëm për ty”.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:28 pm

Interesantja në faqet e gazetës sonë

Me atë hedhjen si prej kanguri, nxitoj të vendos diku aty flamurin shqiptar.

Mariglena Bishani, klasa e IXA

Udhëtim në hapësirë

6 mars 2008. Sot është dita më e veçantë e jetës sime. Unë jam njeriu me moshë më të re, që do të zgjerojë vizitën përtej kufijve të rruzullit tokësor. Jam gati të shoh ato që Zoti ka krijuar me dorën e tij. Për pesëmbëdhjetë minuta duhet të nisemi. Të gjithë po më ndihmojnë të vishem me atë veshjen e veçantë prej astronauteje. Minutat ikin, sa hap dhe mbyll sytë. Tani mbeti vetëm një minutë, një minutë që do të numërohet mbrapsht dhe do të shënojë nisjen tonë. Unë ndodhem brenda anijes kozmike, së bashku me kolegëte mi. Jashtë janë mbledhur me qindra njerëz, që duan të shohin këtë nisje spektakolare. Të gjithë janë paksa në ankth dhe këtë e shoh tek njerëzit që i mbajnë duart të kryqëzuara dhe tek të afërmit tanë, që luten here pas herë. Numërimi tashmë ka filluar: 60, 59, 58, 57…3,2,1 dhe një zë i forte, që thotë “Nisu!”. Mekanizmat lëvizëse të anijes kozmike vihen në punë dhe në fund arrijmë të ngrihemi. Tani, në këto momente, ndjenjat e mia janë të ngatërruar se kurrë me emocione, lumturi dhe ankth në të njëtën kohë. Anija kozmike po ecën me një shpejtësi marrarendëse. Udhëtimi ynë do të zgjasë plot dy javë. Ky është një udhëtim tepër i veçantë për një pesëmbëdhjetëvejeçare si unë. Më në fund gjendemi në hapësirë. O Zot, sa e mrekullueshme! Çdo gjë që shoh është unike dhe e bukur dhe e bukur! Në këtë hapësirë të pafundme shoh yjet, asteroidet, meteorët, ëndërr gjatë gjithë kohës. Destinacioni ynë është planeti i famshëm i hënës. Udhëtimi ynë vazhdon e vazhdon. Sot është data 19 mars 2008. Tashmë, pas shumë e shumë ditësh të bukura, pra edhe të lodhshme brenda atyre katër mureve të hekurta të anijes kozmike, ne gjendemi në hënë. Bëjmë një ulje të ngadaltë dhe më pas hapet dera, të gjithë të gëzuar dhe të entuziazmuar zbresim dhe më në fund arrijmë ëndrrën tonë. Arrijmë atë ëndërr që këmba jonë të shkelë në tokën e shkrifët të hënës. Me atë hedhjen si prej kanguri, nxitoj të vendos diku aty flamurin shqiptar. Tani ne e kemi një dëshimtar qëdo t’i tregojë botës që dhe shqiptarët janë të aftë ta nderojnë veten e tyre. Vizita mbaroi. Ishte vërtete shumë e shkurtër, por mua m’u duk një përjetësi. Tani ka ardhur koha të kthehemi. Kolegu ynë, Mikeli, po na i bën me shenjë që të mblidhemi të gjithë në anijen kozmike. Po afrohemi drejt derës, por përpara se të hyjmë brenda, kthejmë edhe një herë kokën prapa dhe më pas largohemi më të plotë se kurrë, që më në fund ia arritëm qëllimit. Që tani e tutje për të gjithë ne do të fillojë monotonia e përditshme dhe në momentet, kur do të jemi të vetmuar, do të na ngushëllojnë kujtimet e mbetura nga ai planet i mrekullueshëm, që sapo lamë pas. Sot data shënon 2 prill 2008. Kjo botë shënon edhe mbërritjen tonë në tokë. Jemi të gjithë të lumtur që udhëtimi përfundon me sukses. Tani po hapet dera. Sa shumë njerëz gazetarë dhe kamera pa fund gjenden këtu! Fotografët po na verbojnë me dritat e aparateve dhe veshët po na shurdhohen nga shkrepjet e tyre. Mjafton një tapet i kuq për të parakaluar dhe unë jam e famshme. Më vjen keq që duhet t’i vijë fundi rrëfimit tim për në hënë, por besoj se e kuptoni, tani që jam e famshme, kam shumë intervista për të dhënë.

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:29 pm

Faqja jonë e tregimit

Sprovë

Ëngjëlli ynë i pafat Adela…

Nga Sindi Islamaj

Sa ditë e bukur, sa natë e ngrohtë! Po pse ne jemi kaq të ngrohtë?! Të gjithë po qeshim, të gjithë po gëzojmë, veç ne si grup rrimë dhe vajtojmë… Po pse po qajmë? S’e kuptoj,… Mos ndoshta për Zotin tone, që na tradhëtoi?! Po vuajmë për një ëngjëll të ri, që Zoti s’e la në gjirin tonë të rrinte! Po kush të mori larg nga ne? Po kush ta mori shpirtin e ëmbël e ta çoi lart në re?! Kush ta mori bukurinë? Kush na e fashiti dashurinë? Kush të pa dhe të hëngri me sy? Kush ta fashiti dhe ta rrëmbeu atë çiltërsi? Kush na shkatërroi? Kush na mallkoi dhe trëndafilin tonë kaq larg e çoi?! Po pse pikërisht ty, o ylli ynë? Pse ty, o ëngjëlli ynë? Çfarë kemi bërë që këtë ta “meritojmë”? Në këtë ditë që të gjithë po marrim dhe japim dashurinë, ne po të japim ty për të të mos të marrë përsëri. Pse, o ZOT, pse na e more, pse kaq e pashpirt me të u tregove?! Ikën ëndrrat, vajtën shpresat e asaj familjeje, që fati po ia gllabëron brezat. S’ka më dashuri, jo s’ka më lumturi për atë familje, për atë shoqëri, ku gjithçka fluturoi si era bashkë me ato sytë e tu, ADELA. Këtë ditë të ngrohtë shkurti dhimbja mbuloi shpirtin, sytë tona si mantel i zi i veshur me lot. Sot që ti, e dashur, ditëlindjen tënde feston, ne frytet e humbjes së shoqes sonë të vajtojmë?!

Sa dhimbje, sa lot, sa vaj i derdhur për yllin tonë të bukur që në shtratin e vdekjes dergjet e vdekur! Sa e hidhur kjo ndjesi, sa na dhemb, kur mendojmë se s’do të kemi më ty… Pa na thuaj, o ZOT, si t’ia bëjmë ne tani? Ku të gjejmë forcë përsëri të qeshim? Ku të gjejmë prapë shoqen tonë të flasim, të gëzojmë?! Të besojmë tek ty, o dashuri? Si të besojmë ne te ty, kur ti nuk mendove aspak për dy sy, të cilët me gjithë forcën që kishim të dedikoheshin në çdo çast ty! Si të ulemi në ato banka? Si të shkelim në ato klasa, kur na bëjnë të mendojmë veç për një emër, që tani e mori në gjirin e saj parajsa? Ku je, o Zot, ku je tani? Merrna të gjitha ato çka kemi, veç atë që duam jo; veç ëngjëllin tonë kthenani, ju lutem, na e plotëso këtë dëshirë. Vonë… sa vonë… Nuk ka më jetë më për ëngjëllin tonë. Po ikën që të mos kthehet më kurrë… Dhe një tjetër po na qëllon me gurë. Jemi të mbytur e s’dimë ç’të bëjmë. Na iku dhe zëri, po lotët s’kanë mbaruar. Urojmë që kjo të jetë veç një ëndërr dhe jo realja që po na shikon vëngër. Dhe faqet e fletave po mbarojnë, veç dhimbjet tona me klithma nuk pushojnë, po flasin, po qajnë, po vujanë për një bukuri që vdekja po e fik, sikurse një qiri. Po gdhihet dhe qielli na duket i zi, ndërkohë që shtyllat e muajve mbajnë emrin e saj me shirit të zi,… Nuk kemi më fuqi të vuajmë e të shkatërrohemi, ndërkohë që banesës së fundit po i drejtohemi. Nuk kemi fuqi të të lëmë vetëm ty! E si mund ta lëmë vetëm atë ëmbëlsi. Thjesht është gjëja më vështirë në botë që ty të të themi lamtumirë sot. Ti ke vdekur, por as vdekja nuk po të prish dot prapë,… Duket sikur je në gjumë dhe sheh ëndërr sot. Ej, zemra ime, mos fli tani të lutem! Ti zgjohu, hapi ata sy. Pse nuk zgjohesh? Pse s’përmendesh? Ende e hutuar nëpër ëndrra endesh? Me kë të flasim, me kë të bërtasim? Po të shtrëngojmë, por buzët e tua nuk lëvizin që të na lehtësojnë. Dhe kjo na bën të kuptojmë se këtu çdo gjë mbaron. Në këtë ditë shkurti, kur qielli është plot yje, ti po largohesh nga ne për t’u bërë një prej tyre. Mallkuar qoftë kjo date, që mori ëngjëllin tonë të pafat!

nga Kristaq F. Shabani prej Fri Nov 21, 2008 9:29 pm

Sponsor i gazetës “LIRSHËM” Bashkim Tola, intelektual, biznesmen

Mundësoi daljen në dritë të këtij numri të parë të gazetës, të cilën e shoqëroi me urimin e mëposhtëm:

“Përshëndes inisiativën tuaj. Sinqerisht më emoncionon përkushtimi juaj për të përfunduar një inisiativë. Ju uroj suksese!”

Bashkim Tola

Në emër të Qeverisë së Nxënësve të shkollës “Andon Zako Çajupi”, të Këshillit botues si dhe të gjithë kolektivit mësues e nxënës të kësaj shkollei urojmë: “Suksese në veprimtarinë e tij të frytshme dhe lumturi familjare. Gjithashtu aktin e tij e konsiderojmë një gjest atdhetar dhe impuls të dinjitetit njerëzor dhe ruatje të identitetit”.

Gazeta botohet nën drejtimin e Kryetarit të Lidhjes së Krijuesve “Pegasi”Albania, me qendër në Gjirokastër Kristaq F. Shabani IWA W.P.S ++3550692553056, ++355692239594

Kryeredaktore: Sindi Islamaj E-mail cinderella5and9me@g.mail.com

Z/Kryeredaktore: Kledi Deko

Redaktor: Pertisian Zibaj ++ 3550693519231

Informacion: Femina Abazi, Shela Mevlani

Këshilli botues: Taso Kano (kryetar i Këshillit botues), Freda Boga, Kristiana Dono, Donatela Kanani, Yllka Ponde W.P.S, Mareglena Bishani , Ergys Mandili , Krista Tushe, Aleksandra Shabani W.P.S, Merita Çerepi++35584268166, Tonina Hido.

Adresa: Shkolla 9 vjeçare “Andon Zako Çajupi” Lagjja “” Gjirokastër, Albania Tel. ++35584262339

Informacioni: Shkollës “Andon Zako Çajupi” Gjirokastër Mobil 0692657185

nga Kristaq F. Shabani prej Sun Nov 23, 2008 8:41 pm

Hapet një dritare e re paraqitjeje zgjim ëndrrash e dëshirash…

“Me zemër më uroi, më puthi në faqe, kur e përqafova, ndjeva në shpirt paqe”.

“I M P U L S”

revistë periodike letrare e Lidhjes së Krijuesve “Pegasi” me qendër Gjirokastër, Albania. Nr 1(001) E mail@ pegasi2003 yooho com Muaji Shtator 2006

Kjo revistë e thjesht grafikisht do të reklamohet nëpërmjet LIDHJES SË SHKRIMTARËVE DHE ARTISTËVE NDËRKOMBËTARË dhe Lidhjes së Krijuesve “Pegasi” Gjirokastër në shumë vende të botës….

Editorial
Filloi impulsi dhe eksplorimi i talenteve

Nga Kristaq F. Shabani, Kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Poetëve “PEGASI” GJirokastër

Mirë se erdhe revista “Impuls…”. Po hap një dritare të re paraqitjeje dhe zgjon ëndrra, dëshira dhe nxjerr në pah talentet që sot japin kontributin e tyre në fushën e letërsisë fëminore si dhe talentet e fshehura apo të njohura vetëm në disa metra katrorë, që të njihen publikisht…

A dini që në shkollën “Koto Hoxhi” nxënësit e pasionuar kanë botuar një sërë “revistash”, të cilat tregojnë pasionin dhe zellin e nxënësve për Artin, Kulturën, Letërsinë dhe Pikturën e tjerë? Ne kemi bërë një punë intesive për të ardhur këtu. Janë botuar një sërë titujsh, të cilët kanë shprehur me substancën e tyre dhe paraqitjen grafike se nuk është harruar lëvrimi në letërsinë për fëmijë. Ne kemi përfaqësues të tillë, të cilët kanë bërë emër. Mund të përmendim këtu, Fran Ukcamën një emër i dëgjuar nëletërsinë shipe për fëmijëme veprat e ti,j Jorgo Telon me veprat e tij “Bubushi dhe dikushi”, “Babi, keq të mos të vijë”, Janaq Janon me veprën etij të suksesshme”Paqja e prishur” e botuar në shqip, anglisht dhe greqisht, Izet Çulli “...............”, madje dhe me botim në Kosovë për të vijuar me dy botimet interesante të Mirela Dudit “Klloçka Nilë, Qeni Murro dhe Pushverdhi” dhe “Epopeja e minjve të fushës” fabula, Lumo Kolleshi “........” Ledi Lahi “........................”, e cila paçka nga mosha e saj është mjaft premtuese në skicimet dhe tregimet e shkurtra për fëmijë.këto përmbledhje flasin për një ecuri nëkëtë letërsi. Po kështu pritet të dalë nga botimi së shpejti antologjia poetike ‘Refleks në Ujëvarë” (Sarushja dhe të tjera), vepër për fëmijë e poetit dhe shkrimtarit Kristaq F. Shabani, ecila do të zbukurojë “tablon” paraqitëse të letërsisë për fëmijë me autorë të Lidhjes së krijuesve “Pegasi” të shfletuan disa prej syresh. Tituj mbresëlënës dhe përmbajtje fëminore, që të tërheq vëmendjen. A s’duhet t’i impulsojmë këta fëmijë, të cilët nesër do të japin kontributin në rrjetin mediatik dhe në letërsinë moderne të Shqipërisë? Duhet ta përgatitim që sot këtë kontigjent, me qëllim që Gjirokastra të ketë të ardhmen e saj kulturore dhe prej këtij kontigjenti do të dalin, pa dyshim, nesër përfaqësuesit e Letërsisë, Artit, edhe të atij modern. Fëmijët sot marrin një informacion të hollësishëm e të gjerë; ngarkohen, pra, në mendjet e tyre me këtë informacion dhe është e natyrshme që ata do të shpërthejnë po natyrshëm në drejtimet, që ju pëlqejnë. A s’duhet të interesohet qeverisja vendore dhe në rangje më të larta për këta fëmijë të talentuar, që përpiqen të tregojnë talentin e tyre?! Është paksa e çuditshme imitimi i bukur, që përdorin në redaksitë e tyre, në këshillat botuese e tjerë. Kjo spikatje duhet të impulsohet edhe nga mësuesit e letërsisë, edukimit “artistik” e tjera. A s’ka ardhur koha që Drejtoria Arsimore të organizojë konkurime mes shkollash për këto punime, revista e tjera? Një gjetje e bukur dhe stimuluese, që natyrisht kërkon punë pasionante, zbuluese. Pra duhet një programim i mirëqenë konkurrimi. Me të pasionuarit dhe me talentet duhet të punohet me pasion. Një mësues i mirë në ciklin e ulët dhe atë 9 vjeçar duhet të evidentojë e të reklamojë këtë punë, e cila është një veprimtari e mirëfilltë krijuese, që nxit aftësinë krijuese dhe predispozicionin shpirtëror për zhvillimin e talenteve në të gjitha fushat. Nuk duhet të mjaftohemi vetëm me afishimin të këtyre punimeve në klasa.Këto veprimtari duhet t’i impulsojmë me projekte që të fitojnë ata, të vegjëlit, se duke fituar ata, fitojmë edhe ne të rriturit, gjithashtu fiton dhe ka shans konkurrimi gjithë vendi. Eksplorimi i këtyre fushave mbetet një fushë, që duhet filluar dhe fituar sa më shpejt. Vetë prindërit nuk duhet të mbeten në pritje, por të sakrifikojnë për të nxitur dëshirat, talentet, pasi, shpesh herë, duke mos patur nivelin e duhur, pra janë në disnivel, e duke patur detyra të mëdha jetësore, harrojnë duke shpërdoruar të ardhmen e fëmijëve të tyre të talentuar. Mësues, propagandoni punën tuaj! Mos rrini të tulatur! Duke bërë një punë të mirë selektive do të dini t’i rezistoni kohës si dhe do të guxoni për më tej, duke mbajtur vendin profesional profesionalisht. Afrohuni te puna pasionante. Shembuj keni plot në gjirin tuaj, që mund t’u ngjasoni për përkushtesën. A s’duhet që edhe Shoqatat Atdhetare - Kulturore të afrohen në këto shkolla, pasi për letërsinë ka mjaft poetë e shkrimtarë, që mund të ndihmojnë dhe të krijojnë lidhësi të mira me nxënësit e talentuar? S’duhet pritur, por duhet nxituar… Madje, duhet thënë që rrjeti mediatik i qytetit ta programojë publikimin e kësaj pasurie të madhe, që përgatit të nesërmen dhe vetë qeverisja vendore ta marrë në efiçencë këtë zhvillim dhe ta futë në projektet e saj. A s’ka ardhur koha që të krijohet një antologji poetike me krijimet e këtij brezi shkollor, që ka thënë e do të thotë më shumë? A s’ka ardhur koha që të ekspozohen punimet e tyre të thjeshta, por me nerv? A s’ka ardhur koha të realizojmë konkurrime të fjalës artistike të ndërtuar “ndryshe”, duke lënë rutinat dhe programet e mefshta?…Ku janë projektet e shumta dhe rezultatet e tyre për përkrahje?! Mirë se erdhe gazeta “Impuls…”. Po hap një dritare të re paraqitjeje dhe zgjon ëndrra, dëshira dhe nxjerr në pah talentet e fshehura apo të njohura vetëm në disa metra katrorë, që të njihen publikisht… Fillesa është e bukur nga shkolla, që mban emrin e njeriut, që donte aq shumë gjuhën shqipe, që i mungon një bust i madh nderimi…

“Që të arrihej këtu, padyshim, një rol të madh ka luajtur aplikimi i Projektit “Hap pas Hapi” i realizuar nga reformatori Prof. Assoc.Vasil Bici, i cili në kontakt me ISP bëhet, sipas Drejtorit aktual të Drejtorisë Rajonale Arsimore, Vasil Muka, guri i themelit i një bashkëpunimi modern për prezantimin e Fondacionit të Shoqërisë së hapur “Soros”, duke transmetuar idetë e këtij modeli…”.

Le të sprintojmë bukur në këtë impuls…

nga Kristaq F. Shabani prej Sun Nov 23, 2008 8:42 pm

Impulsim dhe gjetje

Rrjeti mediatik i së arthmes

Le të zgjojmë ëndrrat

Revista që kanë qarkulluar në shkollën 9 vjeçare “Koto Hoxhi”!

1. Revista “Ëngjëjt” në përmbajtjen e saj rrok: miqtë tanë poetë, piktorët e vegjël, kureshtje, humor, argëtim, Ëngjëjt dhe ëndrrat. Revistë e ilustruar, sipas mundësive me teknika të lehta, ku një pëllumb ëngjëllor fluturon nën këndvështrimin e spikatur të Diellit dhe në prezencën e një vogëlusheje dhe të luleve shumëngjyrëshe. Një ide që duhet të ndalesh. Shihni sa me çiltërsi shprehen ndjenjat në një vjershë të titulluar “Ëngjëjt” të botuar në këtë revistë:

“Ëngjëjt”

Ne jemi Ëngjëj,/ ne jemi fëmijë, ne jemi drita/ që ka çdo shtëpi./ Ne falim dlirësi,/kërkojmë dashuri ;/Ne duam një botë /më të mirë,/ku të realizohet/ çdo ëndërr,/çdo dëshirë!/

Është dhe një vjershë për gjuhën shqipe ku thuhet:

“Gjuha shqipe, gjuhë e nënës,/ që në djep më ka magjepsur! /Si pëllumb krahëshkruar /

gjuha shqipe më ka magjepsur./

Po kështu ka dhe një poezi për nënën. Piktorët e vegjël kanë rubrikëne tyre, ku ka prani të inteligjencës dhe fantazisë. Vijojnë rubrika të veçanta:

“Humor”, “Pyetje përgjigje”

Kur e ngrëmë lart kokën në kohë të mirë çfarë shohim?

- Shohim qiellin, diellin zogjtë!

- Po në kohë të keqe?

- Shohim çadrën!

# #

Rubrika “Argëtim” ka prezencë të gjë e gjëzave të goditura si dhe një fjalëkryq.

Në faqen tjetër ka ushtrime logjike si dhe luaj lodrat “Mos u nxeh” dhe “Tre qentë dhe lepuri”.

Si përfundon kjo revistë? Me mesazhin e madh: “Lumturi, Gëzim, Paqe” si dhe me Pasthënien ‘Ëngjëjt dhe ëndrrat e tyre” Çfarë shkruhet në këtë pasthënie?

A e dini pse fëmijët i quajnë Ëngjëj? Sepse fëmijët janë të pastër, të qetë dhe nuk njohin ligësinë. Ata nuk e njohin urrejtjen, inatin, përbuzjen. Jeta e tyre është si një ëndërr, ata nuk kanë probleme, halle. Ata nuk luftojnë e nuk i duan armët. Janë miq dhe shokë të mirë. Nga goja e tyre dalin veç ndjenja të pastra. Por a i kuptojnë të rriturit siç duhet?! Shpesh të rriturit harrojnë që edhe ata kanë qenë fëmijë. Ata i vënë të vegjlit nën tutelën e tyre dhe i largojnë nga bota fëminore plot ëndrra, dëshira e iluzione. Sikur të mbyllim sytë dhe të imagjinojmë bota të drejtohej nga fëmijët, ç’do të ndodhte vallë? Kush do të triumfonte e mira apo e keqja? Do të realizoheshin apo jo ëndrrat e tyre? Mundohuni ta imagjinoni!
Kush janë realizatorët e kësaj reviste : Kela Dashi, Xhesi Xhemali, Albion Shehu, Besjana Rredhi, Edi Isaraj, Henri Mezini,Valentina Veshi.

Portat e dashurisë

U puthim shikimin e bukur,

tek u rrjedh nga sytë,

u puthim fjalëzën e rritur

tek u shket nga buzët e njoma…

I puthim në gushë,

i shtrëngojmë në doçka…

Ah, dashuria për ta

ka me qindra porta!

nga Kristaq F. Shabani prej Sun Nov 23, 2008 8:42 pm

Surpriza ime: Vizatimi flet

E dini se ç’më ndodhi një ditë, o fëmijë? Na dha edukatorja një kokë fëmije në letër për të vizituar. “Vendosni shqisat me kujdes,”- na porositi.

Unë, pasi mora kokën “bosh”, fillova, pa humbur kohë, nga puna. Në fillim i vendosa flokët, pastaj i vura veshët. I flisja. Ai reagonte. I vura dhe sytë edhe vetullat. Filloi të më shikonte me ëmbëlsi. Vazhdova pikturimin dhe plotësimin më poshtë të fytyrës. I vura hundën që të merrte frymëmarrje. Pas gjithë këtyre vendosjeve arrita te një pikë të nxehtë: Do të vija buzët. Vlerën e buzëve dhe të shqisave të tjera na i ka mësuar edukatorja, por na i kanë përforcuar edhe prindërit. Buza filloi të flasë menjëherë. Filloi të flasë papushim. Kaq shumë fliste sa që nuk kishte kohë për të pushuar. I thashë me seriozitet: “Ç’ke kështu? S’po të pushon goja dhe pastaj thonë që shqiparët janë për llafe”.

“Pse mos ta shfrytëzoj buzën? Tani më erdhi ajo, falë teje. Shyqyr që më shpëtove, pse nuk kisha si të ankohesha”.

Fillova të këndoja. Në fillim i flisja fytyrës, s’fliste. Kur i vura të gjitha shqisat veç ta dëgjoje… I thashë edukatores: “Teta edukatore, vogëlushi im flet”.

Edukatorja nuk u çudit aspak. U afrua dhe më përgëzoi: ‘Të lumtë, Sarushe, ti e bëre këtë vogëlush të flasë dhe të filloi jetën. "

Edhe fëmijët e kopshtit u çuditën nga ky veprim i pikturës së Sarushes. Kishin edhe ata fytyra, por vetëm fytyra e vogëlushit tim doli, si thonë të mëdhenjtë, nga ngrirja…

“Shihni, shihni, Sarushja bëri vizatimin të flasë”.

“Pse vogëlushët tanë, teta edukatore nuk po flasin? Edhe ne u kemi vënë gojë”.

“Fëmijë, që të flasë një vogëlush, nuk do vetëm gojë, buzë, sy, veshë, por edhe diçka më shumë se kaq”.

Që atë ditë më mbeti emri që siç thonë:

‘”Ajo është Sarushja, vizatimi i së cilës flet!”

Po sikur unë, Sarushja, t’i vendoste këmbë e duar vogëlushit ç’do të ndodhte vallë?”

nga Kristaq F. Shabani prej Sun Nov 23, 2008 8:43 pm

Një fillesë e bukur që kërkon impulsim

“PARLIAM ANCH’ ITALIAN”

Nga Kristaq F. Shabani, shkrimtar, poet Kryetar iLidhjes së Shkrimtarëve dhe Poetëve “Pegasi” me qendër në Gjirokastër, Albania

Në kuadrin e shkëmbimeve të vlerave universale në poetikë, prezantimit të nivelit kulturor, dygjuhësh dhe tejdimensional, del ky libërth, i cili, që në titullim zbulon një të fshehtë të bukur dhe intriguese në gjuhën italiane, që tërheq vëmëndjen për substratin paraqitës apo mbartës. 22 autorë të vegjël libohovitë në një rrugëtim e sfidim të madh, nën drejtim pasionant të mësuesit, krijuesit dhe përkthyesit energjik Besnik Ismailati, një shembëlltyrë që udhërrefen. Një punë pasionante që të çon drejt një grupimi të sintetizuar në kërkim talenti për të mësuar një gjuhë me një formë të gjetur. Përvoja e ka treguar vitalitetin e saj.

Në emër të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe poetëve “Pegasi” përshëndet këtë nismë me objektiv të qartë, të menduar që fiton shansin e kapërcimit të një shkalline dhe realizon hedhjen fluturuese me ngjyrim nga një “trampolinë” e bukur e të mësuarit të gjuhës.

I parë në një kahje profesionale e kritike libri, përveç të tjerash, është një libër konkurruesmidis nxënësve, krijuesve të vegjël që ngjizen, notojnë me stile të ndryshme në tema të njejta, duke përdorur secili “substratin “ e vet, secili mjetet e veta stilistikore, arkitekturën vetiake e duke paraqitur fizionomi po vetiake e krijim të urave komunikuese me italianët e vegjël, që nxiten dhe ata për të ndërmarrë një nismë në mësimin e gjuhës fqinje (shqipes së bukur).

Në këto parcela individuale, që në bashkësi krijojnë të tërën e bukur dhe sfiluese, gjen aktrime të theksit poetik, të një zanafille apo fillese që, nesër me një punë kualifikuese të vijuar, mund të plotohen dhe të rritet forca prezantuese. Paçka se temat janë të diktuara krijuesit e vegjël në gjuhën e bukur italiane janë munduar që në krijimet e tyre të jenë me tharm dhe të burojnë nga spontaniteti. Tematika e këtij vëllimi bashkësish krijuesish të vegjël, paçka se ka një konturim disi të drejtuar, i është lënë hapësirë për të shprehur e thënë në komponente të gjetur dhe kjo krijon bindshëm mundësitë reale të gjithsecilit duke marrë pamje panoramike moshe, sipas planifikimit të detyrave shtëpi + klasë. Kjo tregon një punë sa pasionante aq dhe të përkushtuar, sa prekëse aq dhe të gjetur, sa temperative aq dhe të latuar, sa emoncionuese aq dhe kërkuese të drejtuesit aktiv duke arritur në koloriin 22 ngjyrosh libohovit, ngjyrim ky në një gjuhë të dashur e të prekur më parë, që hap me çelës të gjetur një gjuhë plot kolor; kjo do të thotë se duke thurur vjersha ke nisur përparimin në të, duke pasur një fond leksikor të nevojshëm komunikimi e madje me art.

Pra shkëmbim vlere, lidhësi gjuhësore, befasi, hapje dyersh për kulturim edhe profesional, krijim i lidhësisë dhe interpretim të mundshëm të ndjenjave në një gjuhë tjetër dhe me theks të veçantë. Padyshim vlen që në podium të ngjitet vlerësimi i kësaj sipërmarrjeje. Të shndërrohet kjo nismë në një lajtmotiv edhe stimulim dhe për gjuhët e tjera se gjuha është si enë komunikuese në evropianizimin e vendit si dhe të merret informacioni i nevojshëm në destinacionet e nevojshme. Vlen të përmendet edhe sfilimi i interpetimit të këtyre krijimeve nga vetë krijuesit. Duhet të kihet parasysh edhe reklamimi dhe publikimi i kësaj sipërmarrjeje.

Shkruarja e një libërthi të tillë në gjuhën italiane me poezi, në këtë art të madh komunikimi, flet për një kthesë të bukur që nesër do t’i merren frytëzimet në një “autostradë të madhe “ të gjuhëve. Hapet sipari i një bote fëminore, ku luan e aktron ndjenja e këtij stadi letrar dhe çiltër precipiton ajo duke u përcjellur me frymëmarrje te pasionantët gjuhëfolës e gjuhëshkruar.

Le ta inkurajojmë të gjithë këtë udhëtim të bukur, këtë nismë dhe të emoncionohemi së toku për këtë siguri arritjeje libohovite.

Ju faleminderit!