Fenomeni Adem Jashari, fenomen unikat i sakrificës për liri

*** Se injoranca dhe tradhëtia nuk kanë fund, as brirë, kështu, këndon edhe këngëtari ynë i mirënjohuar patriot DRENICAR shqiptar, Ibish Broja: “-Hajde, hajde, oj hafi, hajde, hajde, oj mafi, ku ma kini starën Serbi”!

*** Edhe autori i bashkohet kësaj psherëtime mallkuese të këngëtarit popullor të shquar, Ibish Broja kundër të gjithë atij soji të përdalë, që nuk ka asnjë lidhje me emrin dhe me veprën kombëtare patritotike të ADEM JASHARËVE (as për së gjalli, as për së vdekuri).

- Po të ndërhynte me kohë ushtria shqiptare e Republikës së Shqipërisë (më 1989, kur Serbia agresore dhe gjenocidale, me tanke dhe me avionë luftarkë e pushtoi Kosovën shqiptare, ashtu sikurse Rusia Gjeorgjinë, më 7 gusht 2008, me qëllim që t’ia shkëpusë Osetinë Jugore), sigurisht se Serbia militariste dhe policore, do të detyrohej të zbrapsej nga kryerja e terrorit dhe gjenocidit në Kosovën shqiptare (1989-1999).

Ndërhyrja ushtarake e Shqipërisë në mbrojtjen preventive të Kosovës nga agresioni dhe gjenocidi serb, pa dyshim se, do të ndikonte pozitivisht edhe në ndryshimin e politikës së çoroditur defetiste dhe nënshtruese të LDK-së së “Mahatmagandit” të Ballkanit. Mirëpo, fatkeqësisht, meqë ndodhi e kundërta, Kosova u gjet nën “thikën” e gjenocidit çetniko-fashist serbomadh, kështu që, në një mënyrë, së bashku me popullin shqiptar të Kosovës, u sakrifikua dhe u viktimizua edhe Ushtria Çlirimtare e Kosovës me në krye kryekomandatin e saj legjendar, ADEM JASHARI, i cili më 5, 6 dhe 7 mars të motit 1998, së bashku me të vellain Hamzën, me Babain Shabanin dhe me tërë familjen e tij 22 anëtarëshe, luftuan trimërisht me pushkë në dorë kundër më se 8000 mijë trupave invaduese çetniko-fashiste serbe, të cilët pas luftës së pabarabartë treditore kundër hordhive barbare serbe, bijnë heroikisht në logun e betejës për lirinë e Kosovës, me ç’rast e paguan veten, duke ia vrarë armikut mbi 70 policë në Prekazin e Poshtëm të Drenicës. Lavdi të përjetshme emrit dhe veprës së tyre të ndritshme njerëzore, kombëtare dhe atdhetare shqiptare! Kjo qëndresë dhe kjo luftë heroike e ADEM JASHARAJVE, ashtu sikurse ajo e Azem Bejtës me Shotën Galicën dhe me bashkëluftëtarët e tij heronj, si dhe rezistenca dhe lufta e përgjithshme heroike e UÇK-së për jetë të jetëve ia ndryshoi historinë Kosovës.

Pushka e Adem Jasharit e tronditi tërë botën liridashëse, por jo, edhe ndërgjegjen e kalbur dhe të ndryshkur të filoserbëve shqiptarë, të cilët, edhe pas vdekjes së Adem Jasharit, edhe pas pavarësimit të Kosovës, më 17 shkurt 2008, ende nuk i kanë prerë lidhjet miqësore me Serbinë.

Pyetja që tërë jetën, do të kërkojë përgjigjjen e ndërgjegjës sonë shqiptare:
- Ku ishim ne, kur KËSHTJELLA E QËNDRESES HEROIKE E ADEM JASHARAJVE U GJEND NË SHTETËRRETHIMIN E HEKURT TË 8000 FORCAVE ÇETNIKO-FASHISTE SERBE, Më 5, 6 dhe 7 Mars 1998?

Sipas kronikës së kohës, thuhet se “ka qenë e pamundur çarja e rrethimit të hekurt të Familjes së JASHARAJVE dhe të Prekazit nga 8000 forca policore serbe me tanke, me topa, me raketa dhe me armë të tjera luftarake...”(www.geocities.com, op.cit. nga www.dituriaislame.com). Megjithatë, ky është vetëm një konstatim i autorit Dr.Mehmet Rukiqi, i cili, shikuar në aspektin e përgjithshëm ushtarako-strategjik mbrojtës së Kosovës, sipas Kushtetutës së Kaçanikut (1.IX.1990) të Republikës së Kosovës dhe sipas Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë 22..XI.1998), është i diskutueshëm, sepse në rastin konkret, edhe politika zyrtare e Prishtinës në krye me Ibrahim Rugovën dhe me Bujar Bukoshin, edhe politika zyrtare e Tiranës me në krye Fatos Nanon dhe me Sali Berishën, kanë dështuar në mbrojtjen ushtarake dhe luftarake të shqiptarëve dhe të Kosovës nga ana e Serbisë agresore dhe gjenocidale, sepse kanë vepruar në kundërshtim me dispozitat dhe me nenet e sanksionuara në të dy kushtetutat, ku flitet për marrjen nën mbrojtje të shqiptarëve në rast kërcënimi të çdo rreziku dhe, të çdo agresioni luftarak të jashtëm. Ky është shkaku dhe pasoja kryesore, pse, ndër të tjera, (në kuptimin e ngushtë), është bërë shtetrrethimi i Familjes së ADEM JASHARIT dhe i Prekazit heroik të pamposhtur, si dhe më pas, djegja e tërë Kosovës (në kuptim të gjerë) nga bandat policore, paramilitare dhe militare të Serbisë soldateske të Slobodan Milosheviqit.

Likoshani, Qirezi, Llapushniku, Prekazi-Drenica dhe i gjithë Dukagjini- Kosova në flakë, kurse kryeqyteti Prishtina “oazë paqeje” dhe “qendër lulëzimi” e biznesit serbo-shqiptar. Vizitori i rastit kishte përshtypjen se, vërtet në Kosovë mbretëronte qetësi dhe paqe, sepse, ngado që sillej, nuk shihte asgjë të pazakonshme, mbase asgjë nuk lëvizte në kuptimin e ndryshimit të “idilës romantike” të politikës nënshtruese dhe kapitulluese të LDK-së.

Edhe pse të gjithë ne që jetonim në Prishtinë, i dëgjonim krismat e pushkëve, të topave, të granatave, dhe, me sytë tanë të verbuar e shihnim tymin e dalë nga baruti, që si re e zezë ngrihej në qiell nga të shtënat e panumërta të armëve dhe të municioneve të shumta të agresorit pushtues çtniko-fashist serb, që i shkrepte në popullsinë e pafajshme shqiptare dhe në shtëpitë e tyre, që nuk ishin larg Prishtinës.

Esenca e realitetit të “jetës romantike” në Prishtinë, ishte e barasvlershme me dështimin dhe me kapitullimin e plotë kolektiv. Mirëpo, këtë miopët dhe “sportistët” e LDK-së së Ibrahim Rugovës nuk e pranonin dhe, nuk donin ta shihnin, sepse qorrazi dhe, pa kurrfarë mbulese i besonin anekdotës stereotipe të “një gomari”, të cilin e kishte pasë shqyer ujku, por ai, kursesi të bindej se ajo ishte e vërtetë, por “thoshte,- inshalla jam në ëndërr”. Ky ishte kuptimi i reales së “jetës romantike-paqësore” në Prishtinë, kur tërë Kosova ndodhej në shtetrrethim luftarak, terrorist dhe gjenocidal të Serbisë së Slobodan Milosheviqit (1989-1999).

Edhe pse kjo ishte e vërtetë, besimtarët e “pejgamerit” të rrjeshëm të LDK-së, popullin e gënjenin dhe e mashtronin se në “Kosovë nuk do të ketë luftë kurrë”, edhe pse lufta zhvillohej para “hundës” së tyre “politike-paqsore”. Mirëpo, ata, për hir të interesave të tyre materiale, financiare, ekonomike, tregtare dhe karrieriste politike (që të pasuroheshin sa më shumë, duke bashkëpunuar me Serbinë) në kurriz të politikës së vetë pejgamerit të tyre, dhe të popullit, e kishin për detyrë që të propagandonin në popull, se në ”Kosovë nuk do të kishte luftë” ngase “pejgameri” i tyre iu kishte dhënë një garanci të tillë premtuese. Kështu që, të verbuar nga interesi i tyre egoist personal dhe grupor partiak, “sportistët” e LDK-së së Ibrahim Rugovës (në vend se ta përgatitnin dhe ta mobilizonin me kohë Lëvizjen e Rezistencës Gjithëpopullore Shqiptare si brenda, ashtu edhe jashtë Kosovës kundër agresionit dhe gjenocidit të Serbisë), ata u përqëndruan në realizimin e interesave të tyre personale dhe grupore, “humbën nga mendja”, duke hapur dyqane, shitore, firma, kompani tregtare dhe ekonomike me Serbinë, duke ndërtuar pallate moderne, duke shpërngulur (me autobusë dhe me kombibusë privatë, me çime shumë të larta të agjencive turistike shqipfolëse) me qindra e mijëra shqiptarë në vendet e ndryshme të Evropës, duke tregtuar ditë e natë mallra të ndryshme me Serbinë, duke hapur ordinanca mjekësore private, të cilat nuk i plotësonin as kushtet elementare sanitare, të funksiononin si një burektore, lëre më si ambulanca mjekësore. Mirëpo, kjo u konvenonte edhe Serbisë, edhe pronarëve të tyre, sepse qëlllimi i tyre ishte, se si të vjelin sa më shumë marka gjermane dhe para nga pacientët e tyre, e shumë pak humanitar dhe mirëbërës

Ne në Prishtinë ishim vetëm “viktima të gjalla” (me ndjenja të përgjumura dhe të topitura njerëzore dhe kombëtare, si rrjedhim i ëndërrave, i premtimeve, i shpresave dhe i iluzioneve të shkreta të politikës filozofike idealiste (religjioze dhe shoqërore) indiane të LDK-së së “Mahatmagandit”(1990-19989).

Nga frymëzimi, nga indoktrinimi dhe nga “infektimi” i politikës filosofike të “Mahamtmagandit”, ne zgjodhëm rrugën e pacifizmit dhe të defetizmit pasiv të koekzistencës primitive paqësore, në vend të politikës së koekzistencës aktive paqësore pragmatike, e cila në thelb nuk pranonte mashtrime, premtime, pritje të pafund dhe durim të kotë pothujse 10-vjeçar, por rezistencë, këmbëngulësi, vizion dhe gatishmëri për lëvizje dhe angazhim konkret aktiv drejt ndryshimit të politikës pasive kozmopolite, me qëllim që të ndërtohej një strategji koekzistente e bashkimit të të gjitha subjekteve politike shqiptare jo vetëm në Kosovë, por edhe në gjithë hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike.

Një politikë e tillë e gabuar dhe mashtruese ua “shpërlau” trurin atyre shqiptarëve, që verbërazi ishin mashtruar nga premtimet pothuajse 20-vjeçare boshe të LDK-së dhe të kryetarit të saj, Ibrahim Rugova, se liria dhe pavarësia e Kosovës, ishte vetëm çështje e kohës. Mirëpo, rrethanat politike, praktika 2o-vjeçare provuan të kundërten. Kosova u bë e pavarur dhe e lirë, vetëm më 17 Shkurt 2008, si rrjedhim i lindjes, i zhvillimit, i rritjes dhe i afirmimit të luftës çlirimtare kombëtare të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) me në krye Komandantin e saj legjendar, Adem Jashari. Kjo luftë e UÇK-së e drejtuar dhe e komanduar nga Legjenda Kombëtare Shqiptare, Adem Jashari, ishte preteksti dhe shkaku kryesor pse SHBA-të dhe NATO-ja e bombarduan Serbinë e Slobodan Milosheviqit, me qëllim që ta ndihmojnë dhe ta shpëtojnë UÇK-në së bashku me tërë popullin mbi dy milionësh shqiptar të Kosovës (24 mars-10 qershor 1999).

Logjika absurde e filozofisë politike e tejkaluar (dhe e pazbatueshme për kohën dhe për rrethanat historike, politike dhe shoqërore të Ballkanit sizmik, si rrjedhim “i termeteve” bizantine-serbosllave me në krye Piemontin e tyre-Rusinë cariste) e “gandizmit” të LDK-së (1990-1999), ishte pa asnjë vlerë për interesin e përgjithshëm të kombit dhe të Shqipërisë), duke ndenjur “duarkryq”, duke pirë “çaj rusi” dhe, duke pirë “kafe makiato” italiane nëpër “baret” dhe, nëpër tavernat me mbishkrime dhe me tagra serbe, të cilat, sipas pohimit të gjysmëpronarëve të tyre shqipfolës, ishin “prona mikste”, gjë që ata nuk mund të “mbijetonin” ndryshe. Fitimin e pazarit ditor, të fituar nga konsumatorët shqiptarë, e kishin të përbashkët me padronët e tyre serbomëdhenj, të cilët, pa punuar fare, merrnin para të gatshme (në valutat gjermane, amerikane, zvicerane, franceze etj. dhe, jetonin në kurrizin, në gjakun dhe në djersën e shqiptarit.

Paradoksi i papranueshëm dhe i pajustifikueshëm i tendencës së “miqve të rinj” shqipfolës, se edhe ata “ishin jasharë”(!?), kur dihet se ata, edhe gjatë kohës së luftës, edhe në kohë paqeje ishin dhe, edhe sot, janë vetëm zagarë të Serbisë, sepse as dikur, e as sot nuk i kanë prerë “lidhjet miqësore" dhe dashurinë me Serbinë kolonialiste gjenocidale.

– Pse, tash, pas rënies dëshmor për lirinë dhe për pavarësinë e Kosovës-Shqipërisë Etnike, “shumëkushi” po i vardiset përvetësimit dhe jetësimit të trimërisë, të lavdisë, të heroizmit të historisë së emrit dhe të veprës heroike çlirimtare kombëtare dhe patriotike të ADEM JASHARIT, kinse “janë pjesë e pandashme” e tij?! – Kur dihet se, ata, në çastin e “orës së madhe vendimtare” historike shqiptare, nuk kanë qenë as afër, as me Adem Jasharin në çastin e fundit të jetës së tij, me rastin e vrasjes së bashku me familjen e tij heroike martire në mbrojtjen e PRAGUT ARBËROR SHQIPTAR të shtëpisë së tij stërgjyshore ilire-shqiptare-në Prekaz të DRENICËS së pamposhtur shqiptare nga ana e mbretërve dhe, nga ana e krajlëve të Serbisë.

Të gjithë ata që kanë qenë në dijeni me kohë për shtetërrethimin e familjes Jasharaj, e nuk kanë marrë masat e nevojshme të mobiliizimit të përgjithshëm luftarak për të marrë pjesë në mbrojtjen kolektive shqiptare të saj, pa dyshim se u kanë mbetur borxh edhe Adem, Hamzë, Shaban Jasharit dhe tërë familjes së tyre; u kanë mbetur borxh luftës heroike të UÇK-së, si dhe, i kanë mbetur borxh mbarë Kosovës shqiptare të përgjakur.

Tash (pothuaj se një dekadë) pas vdekjes heroike të ADEM JASHARIT së bashku me familjen e tij martire, shumëkush (për qëllime të errëta, mafioze, karrieriste politike dhe bajraktariste), në forma të ndryshme po orvatet të manipulojë me emrin dhe me veprën e tij, sepse ai, tanimë nuk është në mesin tonë.

Tanimë, “pasi u fal Bajrami”, lehtë është ta “dhunojmë” çiftelinë dhe sharkinë, lapsin dhe letrën, duke i kënduar HYMNE LAVDIE me arsye emrit dhe veprës së pavdekshme atdhetare kombëtare patriotike shqiptare të Adem Jasharit-JASHARAJVE, po ku ishim atëherë, në ato kohë të stuhishme, kur ai me vëllain Hamzën, me Babain Shabanin dhe me bashkëluftëtarët e tij, më shumë jetoi dhe veproi në ilegalitet nëpër malet e Drenicës-Kosovës, duke zhvilluar luftë guerile kundër bandave dhe fallangave terroriste çetniko-fashiste të regjimit gjenocidal të Serbisë së Slobodan Milosheviqit (1992-1998).

Tanimë, është lehtë edhe të pohojmë, dhe të shkruajmë në format më panjerëzore, se “kemi qenë shokë, bashkidealistë, bashkëpunëtorë dhe bashkëluftëtarë të ngushtë dhe të pandashëm” me idealin, me figurën dhe me veprën e ndritshme patriotike ADEM JASHARI(!)

Mirëpo, fillimi, zhvillimi dhe epilogu i ngjarjes tragjiko-heroike të Adem, Hamzë dhe Shaban Jashari së bashku me anëtarët bashkëluftëtarë të familjes së tyre (nëna, gratë, djemt, vajzat dhe fëmijët), PROVOI TË KUNDËRTËN ngase ata luftuan vetëm tri ditë rresht, pa i ndihmuar askush, ishin në shtetrrethim të plotë nga “8000” forca policore, paramilitare dhe militare çetniko-fashiste barbare, të cilat, ia arritën qëllimit barbar atavist dhe racist të tyre, që të vrisnin Ademin, Hamzën, Shabanin dhe tërë familjen e tyre 22 anëtarëshe.

Tragjedia heroike e FAMILJES JASHARI ndodhi, dhe përfundoi në atë mënyrë, për shkak se, në atë moment të rëndësishëm dhe tragjik historik, të gjithë shqiptarët “kishin pasë vdekur”.- Asnjë nuk u gjetë afër tyre, (as në vijën e parë të zjarrit, e as në prapavijën mbrojtëse të shpartallimit të armikut shtetrrethues terrorist gjenocidal serbomadh) në mbështetje të tyre me pushkë në dorë për t’i bërë ballë armikut barbar pushtues serbomadh.(!?)
– Çdo justifikim në këtë temë, është i papranueshëm
E, tash, pas flijimit të tyre për dheun dhe për kombin shqiptar, me aspiratën jetësore për ta parë Kosovën-Shqipërinë Etnike të lirë dhe të pavarur, JA QE 10 vjet në kohë paqeje, si kërpudhat pas shiut dolën “shumë simpatizues dhe ithtarë” të Adem Jasharit, ku në forma të ndryshme: “ me sharkia, me çiftelia, me pena, me libra, me artikuj, me politika, me diplomaci, me biznese, me firma, me miliona, me miliarda dhe me biliona etj.”, po orvaten që, në forma të ndryshme, të dëshmohen se “ishin dora e djathtë” e ADEM JASHARIT(!?)
- Përkundrazi, ishin "gishti i zgjatur" i Serbisë okupatore dhe kolonizuese në Kosovë.

Mirëpo, në fakt, asnjëri prej këtyë rrencave të kohës paqësore nuk kanë qenë as bashkëidealistë, as bashkëpunëtorë, e as bashkëluftëtarë të Adem Jasharit, se po të ishte kjo e vërtetë, ai farësoji hibrid i “kohës së kashtës” (pas të shirave), nuk do ta kishin lënë ATË vetëm dhe të izoluar në shtetrrethim të hekurt të “8000” forcave të soldateskës serbe, por do të kishin qenë në të njëjtat llogore me pushkë në dorë me BACËN ADEM JASHARI, ME BACËN HAMZË JASHARI, ME BACËN SHABAN JASHARI DHE ME GJITHË FAMILJEN E TYRE 22 ANËTARËSHE JASHARAJ-NDERI, BESA, SINQERITETI, KRENARIA, TRIMËRIA DHE NDËRGJEGJJA JONË LIRIDASHËSE, KOMBËTARE DHE ATDHETARE SHQIPTARE...

''Po te kishte cmim
Nobel per heroizem,
pa dyshim se do ta fitonte Adem Jashari''
Lavdi deshmorve.

Cmimi nobel nuk mjaftone per te ai meritone gjithcka qe eshte shqiptare por ne nuk jemi duke ja realizuar vetem e rejme duke i thane BAC U KRY
JO PO DUHET MI TREG DREJT BACIT MI TANE BACE TE REJME SE NUK ESHTE KRY
LAVDI DESHMOREVE

Jane te rall ata qe tregojn drej si Bac Ademi
Ademi u lind ne nje dite te shenuar-diten e Flamurit dhe pavaresise se Shqiperise,me 28 nentor 1955.Ndonse mbaroi shkollen e mesme teknike,asnjeher nuk punoi ne pune te shtetit.Ishte i qete, fliste pak.Megjith pamjen e ashper,disi te frikshme,nuk mbaet mend te ket pasur ndonje ngatrres me shqiptaret .Me mustaqe vesh me vesh dhe mjekren e zeze ngjante me nje re,ee cila kercenushem leviz per te shkeputure diku.I rritur ne nje kulle ku flitet per lufte dhe trimrite shekullore te trimave per clirim...

Ju keshilloi te gjithve me vemendje te ndegjoni kete bised dhe te bejem kete analize edhe ne .

Adem Jashari i jap ''Jetes Shqipetare'' nje Vlejt e cila ishte zhdukur shum koh te shqipetaret e Kosoves.

Adem Jashari nje Heroj i paharruar per Mua....

Cmimi nobel nuk mjaftone per te ai meritone gjithcka qe eshte shqiptare por ne nuk jemi duke ja realizuar vetem e rejme duke i thane BAC U KRY
JO PO DUHET MI TREG DREJT BACIT MI ThANE BACE TE REJME SE NUK ESHTE KRY
LAVDI DESHMOREVE

Fenomeni Adem Jashari

Ne qoftese do te ishte Bac Adem Jashari a mendoni se do te pajtohet me ket Pavarsi , JO JO sepse ai u sakrifikua me 52 anetar te familjes Jashari per Çlirim dhe Bashkim me Shqiperine

Lavdi te perjetshme gjithe deshmoreve te kombit
Lavdi komandantit legjendar Adem Jashari

Bac jemi ne rrugen qe ti na e le amanet per çlirim dhe bashkim me Shqiperine ,amanetin tuaj do mundohemi ta qojm deri ne fund