Antologji Poetike Korsi e Hapur 1 viti 2008

Gjergj Nikolla, Mirditë, autor i disa librave poetikë.

Jetë e pajetuar[b][/b]

Një ëndërr më vdiq

se më vranë një ëndërr.

Një dëshirë m'u shua

se më vranë një dëshirë.

Një shpresë më jeton,

sepse jetoj vetë.

Do të jetë më mirë,

do të bëhet më mirë...

Iki udhës

dhe ankthi

dhe vetmia më flet.

Metamorfozë

UNË!...

Vetja ime,

vetvetja vetë...

As zog...

As gjethe...

As fletë(?)
Marrë nga vëllimi i tij i parë "Gjelbërim i vyshkur"

Edlira Krimçe, Berat, tashmë jeton në Athinë

Pse?

Pse u dashka vallë të urrehemi,

meqënëse nuk dashurohemi,

kjo është marrëzi!

Një botë e ngritur

mbi rrënjë të tilla

do të jetë, o zjarr, o hi.

Nëse vdes

Nëse vdes me dritë hënore mbi qerpikë,

do të thotë se kam vdekur për një ëndërr,

ndaj mos qani 20 vjeçarin, shpirtin tim.

Diku, kukamshefti luan me ëngjëj.

Nëse vdes me gjurmë të qeshure mbi buzë,

do të thotë që kërkoj lumturinë,

e po dëgjuat diku ju rrahje zemre,

jam unë që i fal gjakun dashurisë.

Marrë nga libri "Kur aurora puthet me muzgjet", libër i botuar nga Shtëpia Botuese "Thamiras" Greqi

Eglantina Kume

Nga jam

Nga je?

Më pyet, ëmbël, e vogla Meri.

Me sy të kulluar sheh

të hidhurën buzëqeshjen time.

"Nga jam..., "- them.

Jam andej ku ëndrrat

nuk lëshojnë bulëza;

jam adnej ku çdo nervi,

tingullin i ndiej.

Jam nga një vend

që më humbi dhe e humba.

S'jam as këtej, as andej...

Një gjethe e këputur...

Durrësit

Të shoh në ëndrrat e gjumit të huaj.

Të shoh në ëndrrat e ditëve të lodhëshme,

kur vrapoj rrugëve të tua.

Të ndiej sa herë shijoj detin,

me aromat e tij,

që aq shumë i njoh.

Jam tek ty një gjethe e këputur

e plepave rrënjëkripur...

Marrë nga vëllimi poetik "Dy pika qiell".

Tom Smajli

[b] [/b]

[b] [/b]

Ishujve

Këta ishuj të ndarë

prej tokës

kushedi sa mijëra vjet.

Gjithnjë do t'u ngjajnë syve,

si pika loti nëpër det...

Shpirtqyqes[b][/b]

O njeri shpirtqyqe,

në agth të sabahut elegjitë e tua

më ndanë nga miq e shokë,

po qyqe nuk më bënë dot...
[b] [/b]

[b] [/b]

Natë e errët

Natë e errët

pa hënë,

pa yje,

pa dritë...

Mjaft të mbajta...

N ë sy,

në pamje,

në qerpikë!...

Marrë nga libri "Dashuri të pashijuara"

TIRANË

Andon Papleka, anëtar i W.P.S
[b] [/b]

HEIMATLOS

Aleksandër Moisiut

Heimatlos1) të thërriste era

që të ndiqte rrugë më rrugë

degët e pemëve të tregoninme gisht

dhe hijet e tyre të shtynin me bërryla.

Heimatlos të thoshnin dallëndyshet

që ndërtonin foletë nëpër pemë,

tufat e mëdha të zogjve shtegtarë

që iknin duke klithur nëpër qiejt e fundvjeshtës.

Heimatlos të pëshpërisnin emrat e rrugëve

fenerët e mesnatës dhe xixëllimat e yjeve,

karvanet e gjata të reve endacake

flokët yllorë të borës dhe pikat e shiut

Heimatlos ishe për policët

dhe drejtorët e teatrove

për personazhete dramave që luaje

- princër të dashuruar, idiotë-

që të ngërdhesheshin

nga bebëzat e pasqyrave të mjegulluara

Heimatlos të përgjigjej jehona e zërit tënd

që vetëm fjalë gjuhësh të huaja

gjithë jetën shqiptoi nëpër skena

Heimatlos të pëshpërisnin fijet e barit

që tani

të rriten mbi varr

Sidoqoftë ti nuk pate fatin tonë

që qenka më i tmerrshëm se fati yt

të jemi HEIMATLOSË

në vendin ku kemi lindur.

1. i paatdhe, apatrid.

NOKTURN

Sonte, universi është katedrale

Kupa qiellore- kambanë

Yjet - tinguj të përmortshëm

Kaltëria- gjaku im i mpiksur

Nata - shpirti im i shpërndarë në pafundësi...

Peizazh me re të bardha

Te mali kundruall ia behu nëj re e bardhë

kësaj reje iu afrua një re tjetrë

Pastaj këto të dyja thirrën dis are të tjera

retë e mbledhura mbi mal u kapën dorë për dorë

Hapën në erë palëte fustanellave

deh nisën të hidhnin valle

duke imituar valltarët që kërcenin

në sheshet e kështjellës së Gjirokastrës...

Statuja ime

Në një shkëmb të vendlindjes

Shirat dhe erërat do të gdhëndin

Statujeën time

Brenda atij shkëmbi

Shpirti im do të mbyllet

Ai do ta kundrojë botën

Përmes plasave të gurit

do të qajë e do të qeshë në kupë të qiellit

kundruall kohës së pafundme...

Marrë nga libri” Proema”

Rita Filipi (Petro)

Shija e instiktit

Majën e gishtit

e ngula në zemër

të asaj mase të mpiksur

të kuqtë u ça ,

u shfry të bardhën përgjaku.

Me majën e gjuhës e lëpiva,

e thitha me buzët e etura,

çika- çika

e bëra të bardhën në dhëmballë,

derisa s'mbeti

asnjë shenjë në pjatën n

ga veza syzë.

Kurora

Kurora me gjemba

mbet përjetësisht

mbi kryet e Krishtit.

Kurora e lavdisë

shëtit kokë pas koke

te mëkatarët.

Po pres

Unë po pres Ty

po të pres

dhe nëse nuk vjen

do të pres

damarët e dhimbjes.

Marrë nga vëllimi "Shija e instiktit"

Vojsava Nelo

Një pëllumb i bardhë

Ma kanë bërë gjoksin shoshë

plumbat e dhimbjeve.

Jam një zgavër tek kjo botë,

Te bota e të mençurve,

te bota e të marrëve.

E marrëzive.

Mos më ngacmoni më!

Kush më lëndon

është krejt i marrë...

ç'mund të lakmoni tek unë?!

ç'umd të vini në shënjestër

për të vrarë?!!!

Bota ime një zgavër e braktisur.

Flakëritur diku...

Një pëllumb i bardhë

mbi të është kapur.

Gu-gu-gu!

Përcjellje

Në qiej të largët

im shoq po nisej.

Unë iu vara në qafë,

si loti mbi qerpik.

Atij iu dallgëzua

deti i shpirtit

dhe iu mbushën sytë.

Idil me dy akte

Mos ik sonte, miku im!

Rri, m'u ul këtu pranë.

Të përvëlohet bota

prej shpirtrave tanë!

Dhe zjarri që u ndez nga yjet

e u përpi,

nëse bota është e gjallë

e mbajmë ne të dy.

Mehmet Myftiu

O Det...

Lëkundesh, det i ëmbël e ngadalë,

e herë i lodhur dremit në mërzi,

hareshëm shkumbëzojnë të tuat valë,

gjëmon i egër, tmerrshëm në stuhiu!

Mbi ty, o det, vështrimin kam tretur,

i madh, i gjerë shtrihesh pa kufi.

Heshtur mendoj në bregun q ë buçet:

Me shpirtin njerëzor ngjasim ke shumë ti.

1953

Nuk i dua thinjat

S'dua flokët si dëborë të zbardhen,

armiqtë mbushur me dhimbje t'i kem qarë.

S'dua të rroj sa nipërat të më plaken,

gjer lisat qindvjeçarë të jenë tharë!

Jo, nuk i dua vitet plot kujtime

që rrjedhin porsi lumi me gëzim.

As netët, agimet plot trishtime,

dhimbje, dëfrim e dit' të pambarim.

S'më duhen thinjat! Le të vdes i ri!

Le të digjen nga rrufetë nëpër stuhi!

Shtyllas , internim, 1954

Marrë nga libri "Ese, poezi, dokumenta të Letërsisë"

Petrit Ruka

Ikje

U plak blerimi

dhe tek plepi i fundit,

u mbushën me myshk në ije përrenjët,

E ftohta ditëve po u ngitet nga skajet,

ashtu si reumatizma që ngjitet te pleqtë.

Si grua e bukur që mbushi të dyzetat,

shkoi më në fund dhe stina e artë,

si qiri i shkrirë i Pashkës së Madhe,

Zemra ime e lodhur rri e dremit mbi kartë.

* * *

Një mbremje- me dhëmbje- dhe trëmbje,

kjo natë - e gjatë , - e pafat.

Si kujë,- në ujë, - pa bujë, - kjo shëmbje

Me kut- e pa kut- vdekja më mat.

Më mat, moj e ngratë- se s'jam veç kafshatë,

se shorti - u hodh,- u vodh, - u përdrodh,

Veç më ler- njëherë- pa vrer- rehat

Do vi- e do rri, - po ti- mos u lodh.

O natë- e gjatë- lugatë e mandatë.

Marrë nga cikli "nuk vdes pa nëj ëprgjigje"

Rezo Çulli

Toka ime

Toka jonë e bukur, elirë,

ne të ruajmë si zemrën, si sytë;

toka jonë e purpurt, edlirë,

e trëndafiltë nën qiell e në shpirt...

Këto fusha, male e monopate

janë të shtrenjta si shpresa, ëndrra;

çdo njeri nga ne, qelizë delikate

dhe të gjithë tok. një kështjellë me zemra.

IMAZH

Atë mbrëmje të prita mes grunjërave,

po nuk e di pse s'erdhe...

Atëherë mblodha disa kallinj

si flokët e tu të verdhë

dhe m'u duk se mes tyre ti vije,

lozje e qeshje si mjellmë...

Një Mjekeje

Më shumë se ilaçet shërojnë,

fjala dhe buzëqeshja jote

e ngrohtë, diellore..

Shërimi qenka mirësi njerëzore...

Dea

Dea!

Moj bukuroshe e Iliadës,

cilin skulptor nuk befasove?!

O ti, vezullim i Hyjneshës,

si një kryemiss i përjetshme,

kë nuk sfidove...

Marrë nga libri “Atdheu je dhe ti"

Ardita Jatru

Dehje

Puthmë i dashur, sa të arrish,

në zemrën, gjoksit që më rreh!

Ajo është vera që pi,ta dish,

dhe ti je malli që më deh.

Puthmë të flë në ëndërrime,

ankthet e jëts mos i dëgjo!

Në më lënsh gjurmë kafshimesh,

Diell të bëhem, të shuhem në to.

Do të iki...

Do të iki dhe do të mbeten zogjtë

me këngë në gojë (H.R. HIMENES)

Do të iki....

Dhe shi i imët do të bjerë,

nën flokët e lagur,

lisharësa pikëllimi,

kujtim i përhimtë

do të flerë.

Do të iki,

pa e parë diellin

të përhumbet lodhshëm

në krahët mallëngjyes të muzgut,

pa e parë hënën e brishtë

vetull hark.

Po ti, mos qaj!

Ëngjëjt krahëkëputur,

nuk shkojnë shumë larg!

Ledina Lengo, Athinë

A keni të holla?!

Kisha kaluar shpesh nga ajo rrugë,

por atë fëmijë asnjëherë s'e kisha parë..

Ishte i vogël, fare i vogël

me rroba të lagura,

këpucët të hapura.

Duart e tij

të nxira nga të ftohtit,

s'mund t'i fuste në xhep,...

duhet të lypnin...

Më zgjati duart, në sy më pa,

më foli me gjysmë zëri:

"A keni të holla?

E pashë dhe unë me ledhatim,

dorën futa në xhep dhe diç nxora...

Ai më buzëqeshi me gëzim.

Mendova: "I vetëm në dhe të huaj,...

Nënat këta fëmijë vallë, ku i kanë çuar?!

Veten e ndjeva më të rritur.

Atdheu

E vogël ika ng aty, o Shqipëri...

Greqia m'u bë Atdhe i dytë...

E vogël ika nga ty, Shqipëri,

një shpresë më thotë se

do të kthehem rishtas....

Atëherë përsëri dhimbje do të marr,

Atdheun tim të dytë, vallë, si do ta ndaj?..

Se aty u rrita, kaluam aq shumë bashkë,

një Atdhe mërgimi, në të vërtetë unë pashë..

Me lot[b][/b]

Nëpër rrugët kalova me lot,

Atdheun lashë prapa,

Shqiptar, Shqipërinë s'e harrova,

me vete i mora mbresat e mëdha...

E ndjeva sa shpejt në rrugë u poqa...

Enkelejda Fejzo, Tiranë

Autore e librit "Kohë e keqe në shpirt"[b][/b]

Prej kohës eci...

Prej kohësh zemra rreh me shpejtësi,

Prej kohësh ëndrrën time se kam parë,

Prej kohësh koha ka ndryshuar,

Prej kohësh eci mprapsh...

* * *

Një femër është si një mjellmë,

një femër është si një ngjalë,

Një femër është si një shpellë,

Brumë ardhur për bukën e bardhë…

S'kishte krahë të ikte[b][/b]

S'kishte krahë të ikte

Në mes dyerve të hapura

Një letër e grisur, fije - fije.

S'kishte krahë të ikte...

Tridhjteë herë shkruar "Të dua",

Tridhjetë herë emri shkruar,...

Për një çast: Njëqind grisje.

Laget Njeriu i Lotit

Qaj,

Përsëri qaj,

Dielli m'i merr lotët e mi të nxehtë,

M'i kthen në shi.

Laget Njeriu që m'i sjell lotët?

Alket Çani, autor i librit "Metrika e ditës"

Marrëdhënie

Koha që kalon

është vështrimi yt i ngulmët.

Unë kuptoj thelbin e përmbajtjes,

brenda trupit të tejdukshëm të formës.

Fjala ëshët thirrmë

dhe thellësia - parajsë dyshimi

Perëndimi i diellit në det

Portokalli i diellit- zjarr i pashuar,

valët lodrojnë mbi rrezet,

Dita dridhet midis qerpikëve.

Paramesnatë[b][/b]

Brenda dhomës, natë,

brenda natës,yje,

Yjet- pasqyra të zbehta

të dy trupave brenda shtratit,

vështrim që s'dallon,

e tashmë që mbetet iluzion.

RIZA LAHI

NATALI

Natë në Tiranë...Hulius Iglesias...

Befas kish rënë muzgu dhe ecja nëpër bar...
Sa bukur...Të ecësh nëpër bar i vetëm...
...Një pjalm mjergulle ja, po sillet përqark
si krah mjellme.

Dhe hëna
si fytyra e nuses sime ditën e dasmës...
Ua...U ul tek unë në pëqi!!!
Dhe unë e nanuris
për të fjetur strukur në afshin e avullit tim
duke vërshëllyer:
"Natali"...

Po Natalia ime është larg këtij bari, këtij muzgu,
duke përkëdhelur bijëzën tonë
dhe s'e di
se unë po vërshëllej i vetëm mbi bar
shpirtin e Iglesias:
"Natali"...

Befas hëna doli nga pëqiri im
dhe ma mbyti vërshëllimën me një të puthur prej hëne...
O,sa m'u dhimbs mali që nuk vërshëllente si unë " Natali"
me një dhimbje nëne!

Nga thellësia e malit - një psherëtimë ngjethëse...:
"Oooohhh...Unë jam zemërdhembshur si një ari...
Unë për natë rri kundroj këtë hënë që të puth në buzë,
Por ajo vjen e struket vetëm tek ti...
Se unë s'i këndoj dot "Natali"...

Nata ra.
Majëzat e barit më ftojnë të shtrihem me ta
T'i përkëdhel,si flokët e Natalisë
Dhe hëna nxiton te dritarja e bijës sime,
si një sisë,
Dhe kthen të më përmbytë me rrezet e praruara,
si nusja ime,
kur ndjen mbi mua sy vajzash të dashuruara.

O bijëza ime e bukur!
E di që me babin tënd sonte
kanë rënë në dashuri...
Dhe hëna
dhe blerina e virgjër,
dhe brilantët e yjeve,
dhe vetë mali
se babi u këndon:
"Nataliiiiiii".

DY BUZË QË MË ZGJUAN NGA VDEKJA

Befas një ditë u sëmura rëndë;

u sëmura dhe unë më në fund

dhe pas pak nuk mora më frymë.

KurAshtu, i vdekur, çuditërisht

nisa të ndjenja se ç’po bëhej qark meje.

Ishin

mbledhur shumë njerëz dhe

po u dhimbsesha shumë,

sidomos atyre që ma kishin nxirë jetën më shumë.

Ata nuk shkëmbenin më shikime me njëri-tjetrin:

“A ia bëra mirë?”,

as nuk më pyesnin:

”Hë, sa para fitove me artikullin?”,

as nuk më komunikonin,

duke ua luajtur syrin njëri-tjetrit: “Riza Lahi –

Vërejtjte me papërshtatshmëri në detyrë”.

Ata kishin hedhur tej gradat e ofiqet e

mbanin para duarve nga

një kurorë sinqeriteti ,

secila blerë me para shpirti.

Gruaja ime ende i lutej doktorit të bënte

çudinë e pamundur të jetës të ngrinte një të vdekur .

Ajo mbante në duar një fjalor “Anglisht – anglisht”

shumë më të

madh nga ai që më kish grisur kohët e fundit ;

librat

i kish marrë nga ballkoni dhe

i kish vënë në

dhomë.

Askush nuk ma pikasi një lot.

E ku kanë lot të vdekurit?

Po mua

vërtetë që më shpëtoi një lot.

O, sa po më

dhimbseshin nxirësit e jetës sime ;

unë

nuk ngrihesha t’i përqafoja apo

t’u dhuroja

një vështrim me

vetëm një

mesazh:

“Ju kam falur”

Nusen time po e kapnin për krahësh.

Ajo donte të shtrihej në arkivol bashkë me mua.

Askush si ajo nuk e dinte se

unë kisha vdekur një Anzholras – 1)

Kur...

Dikush vuri buzët te qepallat e mia të vdekura

dhe ato

u çelën menjëherë.

Po ato buzë

u ulën mbi buzët e mia

dhe

buzët e mia qeshën menjëherë.

Pastaj

buzët u vunë te gishtrinjtë e penës sime

dhe gishtrinjtë nisën të shkruajnë .

Buzët ishin buzka

Buzkat

u puthitën në të majtë të gjoksit tim

dhe zemra ime u bë sërish prej çeliku .

Ajo nisi të bërtiste: “ Qiell! Dua qiell! E dua taniiii!”.

Së fundi buzët thirrën:

“Përjashta të gjithë!

Nuk e shikoni?Ka ardhur mjeku ta shërojë.

A ua bëra mirë, babi?”

“Bindiuni doktorit!” – thashë unë , kurse Ledushi

nxitoi të më shëronte sa më shpejt

që të venim tok për të shëtitur

te rrodhani i lodrave.

Shënim : 1 - Personazh i V. Hygoit, simbol i pastërtisë rinore

PLAKA IME

Kishte flokë të derdhur,

lëkurë të lëmuar,

gojë të turpshme,

dhëmbë të bardhë

dhe sy.

Flokët nisën t'i thinjen.

I mbeti lëkura e lëmuar,

goja e turpshme,

dhëmbët e bardhë

dhe sytë.

Lëkura iu rudhos.

I mbeti goja e turpshme

dhëmbët e bardhë

dhe sytë.

Goja nisi t'i ndyhej.

I mbetën dhëmbët e bardhë

dhe sytë.

Dhëmbët nisën t'i bien.

I mbetën sytë.

Sytë,

kur gërhas në gjumë

më shohin me dhimbje.

NJË NATË

Ndërsa kisha vënë duart nën gushë

përpara xhunglës së vetmisë sime

dhe qe një hënë e piklluar mbi mua.

që nga xhungla doli një kunadhe

me lëkurën që i ndrinte nën lotët e mikeshës sime të vetme

hënës.

“Jam Betania, do të vish me mua në xhungël?

Do të të njoh me shoqet e mia

që janë kunadhe të bukura kështu si unë,

Askund nuk ka kunadhe kaq të bukura

dhe që qeshin menjëherë

sesa në xhunglat e Brazilit”

Hëna papritur u ul te supi im

Dhe kunadhja Betania u trëmb vetëm pak dhe

Nisi ta lëmonte

“Po mua, do të më marrësh në xhunglën tënde , Betania?”

“Jo , jo, këtë radhë, vetëm këtë

këtë poetin.

Në tërë botën

vetëm kunadhet ndjejnë keqardhje për poetët”.

“Edhe unë “, tha hëna.

Hëna nisi të qante.

Betania

e puthi në syçkat e saja të argjentë dhe ajo

pushoi së qari.

Pastaj

Betania më mori nga krahu

dhe pas pak e ndjeva veten

në parajsën e xhunglës së saj braziliane,

ndërsa hëna

po më kërkontë më kot

përmbi kurorat e pemëve .

Petraq Risto

Helmimi i Sokratit

I mplakur me dejet:

bimë kacavjerrëse që ngjiten me dhunë

në muret e mendimit

Sokrati rri i qetë

para gotës së helmimit i qetë.

Qetësia ka kurorë dafine mençurinë.

I qetë- verë e nxjerrë

nga pjergulla filozofike,

verë e vjetër që nesër do të shijoj shekujt

me buzë njerëzimi.

* * *

Ndryshe nga të fejuarat e tjera

gazmore kumuria e mban në qafë unazën,

te sytë mban parajsën.

Nga cikli "Helmimi i Sokratit"

Visar Zhiti[b][/b]
Trup dashurie

Dashuri të kërkoj

pa e kuptuar ku je,

më shumë te buzët

e mërmërimave

në flatrat

prej ëngjëlli të ëndrrës,

mbi dallgët e ndjenjave,

djeg ti

si një petale e hollë kujtimi.

Pikon dashuri pjeshka e çarë

e brengave të mia.

Në duart e zbrazëta

mbetet ca fosfor

nga mungesa jote

dhe polen fluturash të çasteve.

Dashuri, ti kërkimi i magjepsur.

Mbushma trupin e me duart e tua,

si gjethnajë përjetësie.

Se unë e di,

bulëza e lotit

më e madhe është se bota.

* **

Më kanë dënuar perënditë

të ndiej dhëmbjen e tjetrit

sa ai dhe më shumë...

Dhori Qiriazi[b][/b]

Menduar në muzg një pemë po rri,

mbështjellë me borën e kaltër,

dhe mali është kërrusur dhe ngjet me njeri

dhe hëna mbi të ngjet me vatër.

Me bluzën portokalli

Me bluzën portokalli ti del në ballkon,

nder rrobat e lara, me dorë i fërkon.

S'e di pse qan era aty përmbi tel,

kur bluzën e tjetrit me dorë përkëdhel!

Nata

Kur vjen nata dhe ka hënë,

malet flenë në qetësi,

Flenë pyjet nuk zhurmojnë,

veç rrëkeja pëshëprit,

Zogjtë e natës kuvendojnë

dhe diçka më thonë në shpirt...

Nga cikli: "Kur hëna ndrit mbi kallama"

[b]Musa Vyshka, Elbasan[/b]

Profeci[b][/b]

Humnerat ujore do të kthehen në livadhe,

kontinentet do t'i përmbysë një dimër i vjetër.

Krishti do të lindë përsëri në një muzg të bardhë

dhe do të kryqëzojë përsëri një tradhëti tjetër.

Ne do të vdesim dhe do të tretemi në pafundësi

me vulën e turpit në fytyrën e egër.

Dhe të paturpshëm do të lindim përsëri,

të vazhdojmë himnin e urrejtjes së vjetër.

Faslli Haliti, Lushnjë

Ti je neoni

Ti je neoni

Nuk shkon

ti te fluturat

Fluturat vijnë te Ti

Shuajnë urinë e syve me dritë.

Kot

Kot themi

tru peshk..

ç'nuk bëhet

me urdhërin e peshkut!

Hëngra

Qeni që tërbohet

ha kokën e vet

unë u tërbova dhe...

Hëngra koka të tërbuarish.

Plasi

Plasi

Peshku

U grisën rrjetat

Ne ngopemi me halat...