Xhafer Majko

autor i libri fabulor "Zile me hile", fitues i çmimit të tretë në konkursinë ndërkombëtar të fabiuul zhvilluar në Athinë në vitin 2005









Sitje





Bilbili fjalëflori

e gdhend librin e ri...

Botimet bën dhe laraska,

s'i dukej gruri, vetëm kashta.

"Po ç'bën, - tha një qukapik,...

- Pse s'merr shembull nga bilbili,

na jep gonxhe trëndafili,

krijon shumë, pastaj i sit,

gjersa nxjerr arin në dritë?!"






Stil





Thëllëza i tha mëllënjës:

"Ndërroje stilin e këngës!"

Qeshi me finesë bilbili:

"Ku di kjo, se ç'është stili!"



Loti

Foli syri: "More lot,

ku je futur, s'të gjej dot?!"

"Gati më ke, miku im,

po qe puna për gëzim...

Në është hidhërim i shkretë,

që të rrjedh, s'e kam të lehtë!"





Agim Bashaj (Tepelenë)

Banon në Athinë.

Ka qenë i zgjedhur Nçkryetar i Lidhjes së Krijuesve “Pegasi” Gjirokastër në krijimin e saj, anëtar i këshillit botues të gazetës “Pegasi”. Një nga krijuesit që lëvron poezinë moderne.



EKUINOKS



…“Veza e Kolombit”,

kjo filozofi e thjeshtë,

prapa më ndjek qyshkur!

Pegasin fluturues,

shaloj në vite të paqëna.

Udhëkryqe të jetës,

polet,

I përshkrojnë meridianë…

Ekuinoksi,

Përtej gradëve të zbuluara gjeografike

Sinoron dhimbjen tek unë.



PLANETI TJETËR



Nëse pyesni për Korpusin e Varfërisë,

nëse pyesni për makinën gjigande të pushtetit,

ju flas për administratën, Kushtetutën,

filozofitë sunduese,

për e kuilibrat ekologjike, racat dhe

lëvizjet demografike të popullsisë…

Nëse s’mjaftojnë të gjitha këto,

ju flas për veten time,

për kohën e vuajtjes dhe të lëvizjes

gjithsesi,

për ikjen apo të githa kohët e mundshme

të marra së bashku.

Ju tregoj hollësira të padurueshme,

SHTIGJE të thjeshta ju lë!

Por këto Vise mund të shkelen vetëm në emër

të Kartës së HELSINKIT…

a kur, rastësisht vendit i humb

barometri politik…



***

U poqën shegët më herët,

buzët e mia u çanë,

në plasaritje arteriesh

që s’mund të qepen,

rrodhi limfa e sertë, e mjelmët…

Dhe shkak për këtë sivjet,

u poqën shegët më herët.

Në atë flakërim të endërtë të marrë,

makiazh perëndimi,

(kozmetikë orienti)

njolla prej gjakut tim ranë…



KRYQI I SHPRESËS



I presin krahët…

I shtrydhin gjakun…

E rrahin gjer në rrahje,

pastaj i hedhin ujë

për ta nxjerrë nga koma.

E uritur përmendet,

çan shtigje për Udhë.

( Si ndodh kështu me shpresën !)

Xhelatët e mi dhe atje,

ku mungojnë drurët e fuqishëm

dhe të lartë….

Përherë më kryqëzojnë rrugët,

nis mbërthimi që në start…



IDIL



Dy gjysmë koka luanësh,

mbysin në iso

ligjërimet e krojeve

tashmë të shtera,

Në brigjet e zhveshura bari që

s’u kosit dot,

Metamorfozë, Idil a Elegji e Pritjes,

Si një nuse e plagosur e shkëmbinjve

Mbi kalë të bardhë, atje më tej,

Mbi pluhur shtrirë

PRANVERA….

Luan Meta, Tepelenë



Lulet e fjetura



Brenda meje

janë ca lule të kaltërta,

që vetëm pranë detit

zgjohen…



* * *

Tani që u bëra me djalë

dhe qentë fshihen tutje,

s’dalin më në rrugë…

17 tetor 2000



Puthja



Kur të putha në fillim

buzët ia bënin “paf”,

unë të thoshja si fëmijë:

- M’i hidh duart në qafë.

Në çdo puthje, për të puthurën

mësoje një të fshehtë,

gjersa një ditë, tek të puthja,

duart m’i hodhe vetë.

Të gjithë ju që e ndjeni,

se po vjen puthja e parë,

mos mendoni se nuk dini,

ajo do vetëm zjarr.

Puthuni, sepse buzët

dinë vetë të rregullohen,

puthuni, mos kini frikë,

se buzët nuk harxhohen.

Puthuni dhe do të shihni,

si vjen vetë mrekullia,

si ua hedh duart në qafë

pa urdhër, kënaqësia.



Kur mësoj diçka për

dashurinë



Kur mësoj diçka për

dashurinë,

më shfaqesh ti

dhe gjykoj sa të dua.



Krenar Progonati, Tepelenë



Obelisku



Obelisk, gur i zbardhur,

Koto Hoxhi, paska ardhur!

Petro Nini si njëherë,

libra mban “Lule verë”.

Verqilharxhi në dritare,

tek shfletos abetaren.

Ja Naimi zër ’i verës,

sikur thotë:

- Shqipja jonë

s’ju është dukur,

më e ëmbël,

më e bukru?

Për ty shqipe

sa u vranë:

Dhaskal Todër,

Negovanë!



Dita dhe nata



Dita dhe nata lodhen

për t’u zënë,

njëra lëshon diell,

tjetra kullon hënë.

Nata syt’ i mbyll

e i ndez në qiell,

dita ndriçon dritë

e i lyen me diell.



* * *



Sulo Gërbi

Autor i dy vëllimeve me poezi që bazamenti i substancës është mbi motive popullore “Fllad në zemër” dhe ‘Djepi i dashurisë”



Hëna

Doli hëna mbi Golik

a thua sy e qerpikë,

lëshon dritë e ndriçon dhenë,

sa bukur mbi Tepelenë.

Hëna që shkëlqen në qiell,

dhe natën na dërgon diell;

porsi trëndafil me vesë,

shpesh qëndron gjer në mëngjes.

Hënë , o hënë e bukur-o,

rreze drite na lësho,

të na shkëlqejën stolitë

e të shkëndijohen sytë.

Qysh në shekuj është thënë:

bukuran , porsi hënë.



Dialogim



Syri thosh: “Shikoj dynjanë.

Veshi: “Tingujt ua sjell pranë.

Hop goja: “Thoni ç’të doni,

pa mua s’komunikoni.

Dhe shkuan pyetën trurin…

Pse ziheni?…- ju bëtë murin.

Kështu e kanë këto punë,

tash çatinë do t’ia vë unë.







Prillon

Në pranverë porsa hyn prilli,

Dimrit i fiket kandili

dhe vendit i ndriçon ylli.

Hap petalet trëndafili,

pa ia thotë këngës bilbili,

diku në një degë bliri.

Çupëzës si lule prilli,

diç i çuçurit bandilli.

Marrë nga libri “Djepi i dashurisë”



Islam S. Kalemi, autor i tetë veprave dhe një në proces në gjini të ndryshme , fabul, poezi, publicistikë e tjerë. Drejtor i gazetës periodike “Katundishta”, fitues i dis açmimeve kombëtarë dhe ndërkombëtarë.

“Valle në terr” fabula , një nga librat prezantues për fabulën



Miza dhe kunupi



I thotë mizës një kunup:

”Je pa cipë, nuk ke turp,

ha ushqimin e pavlerë,

vezët i lëshon në derë.

Ia kthen miza me inat:

“Zotrote pike vetëm gjak!”

“Po ç’gjak më thua, moj mizë,

veç një pikë për analizë...”

Fituese e çmimit të parë

në konkursin e fabulës të zhviluar në Greqi

nga Revista letrare “KELENO” ,viti 2005



Blic

Dosa nga lluca pa dalë,

gomarit i hodhi fjalë:

“Bandill, nuk ndryshojmë hiç,

e kemi bërë barkun bic!”

“Ej, moj dosë, t’i s’e di

nga dallojmë ne të dy?!”

Uën në bark,

veç bar kam shtënë,

zotrote do të jesh shtazënë?!”...

Ëuster, 20.07.2004



Përçorët



Një ditë dashi seç thotë:

“Ti, cjap, përse erdhe sot?!”

“Të dy do të jemi përçorë

me zile dhe këmborë!”

“Jo, more, qenke i zgjuar,

për këtë na je munduar?!...

Mjekërrosh ke një barrë mend,

shko përçit në stanin tënd!...”



Hidh dhe prit

Deveja bën ironi:

“Kangureshë, të kam zili...

Ç’ke një xhep të bukur shumë,

më pranon të futem unë?!...”

“Ik, moj xhane, ç’po më thua,

ka xhep për gungat e tua?!”

Hasan Bushi, Tepelenë, fabulist,

autor i librit me fabula "Bishti i dhelprës".



Në verë

"O lumë gurgullon kroi,

- të ushqejmë un' e përroi!

"E di , ndaj ua kam për nder,

si në dimër dhe në pranverë...

Këtu jemi flasim prapë,

verës,kur të bëjë vapë!"



Lidhje



Tha iriqi: "Gjarpërushe,

do të var flori për gushe...

Për ty plasa, kam maraz,

të lidhemi me unazë!"

"Bukurosh, ta paska enda,

po ç'do pjellim?...

Tel me gjemba?!"


Isuf Çela, Autor i librit “Penën e ngjyej në hënë”





Koha



Koha rrjedh e s'kthehet,

jo të gjithë e dinë,

Kohën e bëjnë njerëzit,

kjo lartëson njerinë.

Fizikisht Bota ikën

dhe s'vjen prapë,

Koha porsi lumi,

nuk do të bëjë gjumë,

është si një lumë

që punon pa zhurmë.

Më mirë nga Koha,

tjetër në Botë s'ka...

Thonë ajo mbulon

dhe zbulon gjithçka.

Njeriun në jetë

të mos ta ndalojë lloha,

emër të lërë pas,

të mos ta shkelë Koha.



* * Dedikim ruses së bukur



Po ëndrra e parë?

Ç 'bëhet me të vallë?

Sikur ta takoja,

t'i thoshja një fjalë,...

T'i shprehja mirënjohjen,

pas kaq vjet harrim,

për vlerësim ndaj meje

dhe për kombin tim.




Laureta Nora



Diçka për Botën



Bota qesh dhe qan,

bota flet dhe gjithçka "mban"...

Bota "qesh" se nuk qan dot,

ajo hesht se nuk flet dot,…

Bota fle dhe s'zgjohet sot.

Lot derdh çdo ditë

por si e pafaj.

Pa bukë një fëmijë:

Bota e zënë ngushtë në faj.

Të gjithë më thoni qaj?

* * *

Sot qëndroj mbi re,

vështroj sa nga njëra anë,

sa në anën tjetër

ç 'po bëhet në Globin e vjetër?!

Më prekën në fytyrë, më prekën

të diellit rreze,

kaltërsia e qiellit

Ç po më bën për vete...

'u valvitka flamuri

në pastërti reje.

Luan Ziflaj



Rikthema pulsin



Zemra ime sot në të sosur

rreh si kambanë e shurdhuar,

si një zog rëndë plagosur

digjet si qiri në të mbaruar.

Gjaku i qarkullon si brymë

Më kot përpjekje agoni.



Dashuri që vret



Mërzitja që më dhe nuk ka kufi,

nuk dua më që të më shohësh,

dikur si e mjerë në vetmi ;

me the: “Eja diell të më ngrohësh”.

Pa shiko, sot edhe qielli qan

zemra s’di dikur, pse s’të qesh?

Një mur i akullt neve na ndan,

kurrë qetësi nuk do të gjesh.



Buzëmbrëmje



Meditim

Shikoj si rendin valët lozonjare

shtrihen sikur njëra tjetrën zënë,

në ondulacione treten tutje ngadalë,

unë përmbi shkëmb këndoj një këngë.



Perëndimi i kuq një sfond fantastik

krejt në ngjyra valëdetin hedh,

një pulëbardhë çan tutje me vërtik

në vargjet e mia jodin dua të mbledh.

* *









Elbasan



Fatmira H. Leka , emigrante në Greqi, Athinë.



Jam njeri...



jetoj në këtë botë Mëkatmadhe,

mes ziliqarëev si e pafajshme.

E ndiej veten njeri

veç në ngrohtësinë e humanes!



Edhe sikur



Tërë yjet të bashkohen

kundër meje do t'i mund...

Lotët do t'i ndaloj

të rrëshqasin nga sytë...



Po ti ç'bën?



A e di Ti se unë pres,

me kanata të hapura

deri sa të vdes

me gjak të nxehtë

vargje shkruaj.

Po ti, ç bën, i dashur,

neë zero ke mbetë?!



Marrë nga vëllimi "Lotët e një gruaje"

DELVINË



1. Ardian Hoxha



Ai ende lëviz gurët

Me fjalë ngazëllimi,

Zoti më jep fuqi,

Shpresa dhe çlirimi

nga Zoti vijnë,

Sepse varri është bosh,

Ai ende lëviz gurët,

sepse Jezusi është Zot,

ai m'i hapi udhët.

Dhe kur ndiej mërzi,

zemrën kam vrarë,

gjaku i tij mbi kryq,

mua më bën krahë.



DRITË E ZEMRËS SIME



Kur në zemër ndiej trishtim,

Jezusi më vjen më ulet pranë,

sjell pendim dhe shpëtim,...

Më thotë:" Eja me fjalën mjaltë.

Eja të shkojmë pranë Perëndisë,

në përjetësi, në strehën time,..

Dhe kur unë digjem në errësirë,

bëhet dritë e zemrës sime.







Spartak Proda, autor i dy vëllimeve poetike ‘Mes harresës dhe kujtimit”, “Identitet”



Urrejtje

Fotosintezë e dhimbjes

në dritë gjelbërimin e zemrës,

karbon në thithjen e ndarjes,

acid dehjesh në ndriçimin e natës.

Mëngjesi urren diellmallëngjimin.

Ndarje e bekuar

Dy fjalë, dy puthje,

pastaj zemrën time,

ti merrma shumë;

një lot, më vonë ngushëllim,

ndarjen gëzoje, jepmi bekim,

një falje qiriri- modernen finale,…

Lamtumirë pritjes, të presë ndale.



2. Florentina Skëndaj, autore delvinjote. Shquhet për saktikën poetike dhe larminë tematike



Ankohet koha



Ankohet koha:

- Të trishtë ma jep fytyrën!

- Zbardhu ti, kohë,

s'ta ndërroj unë ngjyrën!

* * *

Ah, këta djemtë e Jugut,

ç'm ë rrethuan me kaq shumë nektar...

Sa ditë e vite shkuan

e s'dita kë të marr.



Disku i diellit



Litar shiu prej qiellit

e gozhdë ngulet mbi tokë,

Diskun ndezi Dielli gozhdëve,

s'ju duket kokë.



Një harresë e vogël



Parfumuam gushët, jastëkët parfumuam

për prehje dhe për ndjellje,

harrojmëtë lajmë gojët

dhe shkaktojmë vjellje.



I kotë mundimi

Gëzim gënjeshtar hiqu!

Jo vonë del fytyra kallpe.

Nga stacioni i skuqur

dyfish dyllësia t'i shfaqet.

Iliaz Bobaj, Anëtar i WP.S

Autor i librave: "Testamenti i bukurisë", "501 Fjalë të urta", "777 fjalë të urta", "Tregu i fjalëve", epigrame, 'Molla e sherrit" fabula,"Ezopi" fabula, "Legjenda e syrit të kaltër"(poemë legjendë), emigrant në Patra (Greqi)



Trungjet



Në ato çaste, kur jeta qe dhimbje

dhe dhimbja qe jetë për gjithkënd,

unë ndenja, gjatë u mendova,

të gjitha i shkova ndërmend.



Ndërsa çelte hareshëm lofata,

mua brenga më shponte në gji,

e verbra luftë e karriges,

e vishte vendin në zi.



I tronditur, brengosur, zhgënjyer,

si humbak nëpër botë mora rrugët,

se s' doja ta shihja atdhenë,

ta përgjaknin, t'i rripnin lëkurën.



Dhe tani, ndërsa ditët më ikin,

si plaka rrëgjake, ngarkuar me mund,

pres dorën e urtë të arsyes,

t'i heqë këta trungje,mbetur në rrugë.



Qyteti pa drita



Dritat u prenë, qyteti mbylli sytë

dhe mbeti në errësirë si një hutaq,

ngrehinat rrezëlluese, prej natës përpirë,

dihasin me zor në humbëtirë si verbakë.



Njerëzit e shkujdesur të luzmës dritore,

tani ca pritës të heshtur të dritës,

bëhen më të ngathët, si ngordhalaqë,

mbërthyer nga pritja, nga ankthi i saj mbytës.



Tek-tuk qirinjtë ndezin sytë e zbehtë,

përvijojnë mjedise si piktura në flu,

si ca piktorë, që në penelin e vet,

shkëlqimin me mjeshtrin e kanë ku e ku.



Kanë heshtur TV-të,kasetat, DVD-të,

videot gojëkyçur pushojnë në raft,

si ai që hap befasisht sytë,

qytetit i vijnë dritat dhe jeta nis ndërkaq.

Ylli



S'e dija ç'qe ylli,

ai me dritëzime më magjepste nga larg.

Thoshja: -Ndoshta aty rri Zoti.

E vishja me epitete të shtrenjtë:

i argjendtë, i artë...

Një ditë aty shkuan kozmonautët,

ylli që adhuroja,

s'qe, veç një shkretëtirë e thatë...

Në fundetin e zhgënjimit,

iluzionet më ranë ,

si varka të mbytura.

. . .

E vërteta, shpesh,

i ka rrobat të grisura.



Njerzit ndryshojnë në pamje,

njerzit ndryshojnë në karakter.

Disa,edhe kur urrejnë,dashurojnë.

Të tjerë,edhe kur dashurojnë,urrejnë.



Koha e ikur



Si era mbi kurrize kodrash,

na ikën ditët marrëzisht

dhe dimri ish aq i gëzueshëm,

sa vera e mërzitshme ish.



Të lodhur, thyer prej qetësisë,

mes zhurmës u shlodhëm ndërkaq

dhe kemi shkuar në skëterrë

dhe kemi shkuar në parajsë.



Shijuam ftohtë dashurinë

edhe urrejtjen plot me zjarr,

prandaj s'na mbetet pik pendim,

prandaj s'na mbetet pikëz mall.



I dhamë të gjitha, aq sa patëm,

si pema frutet hedh përposh

dhe ndjehet plot çuditërisht,

po aq sa ndjehet edhe bosh.



Rrugojmë në rrugën e gjithkujt,

rrugojmë në rrugën tonë të vetme

dhe s'dimë dhe s'duam ta kuptojmë,

ç'na pret, ringjallje apo vdekje.





Kronika e një ndërtese



U ndërtua në vitin 730.

Pas 200 vjetësh e dogjën vandalët.

U rindërtua në vitin 1010.

U dëmtua nga pushtuesit në vitin 1537.

U mbrojt si monument kulture pas 400 vjetësh.

U grabit në vitin 1997.

. . .

Jeta saj,

si venë e vijnë valët,

e ndërtojnë njerëzit,

e shkatërrojnë barbarët.





Sa për një përshëndetje



Me flakë fjalësh mendjelehta,

ne dashurinë bëmë shkrumb e hi

dhe mbetëm mbyllur në vetvete,

të mbushur plot me boshësi.



Koha jonë, që ne e vramë,

nuk ka si kthehet, natyrisht,

po lehtësohem, se pendimit,

i dorëzohem krejtësisht.



Po ti mos kyç të gjitha portat,

si një mbyllnajë në vetvete,

kur sytë e tu ulin kanatat,

do vij sa për një përshëndetje.



Do ta shkel heshtjen butë-butë,

si trevave të një përralle,

do lë një puthje të purpurtë,

të butë,të lehtë si një petale.



Dhe do të ikij majë gishtash,

që ikjen mos ta ndjejë njeri,

ti kur të duash hapi sytë,

i imi mall të pret aty.

Në qytetin e huaj



Sa herë endem i vetëm

në këtë qytet të huaj,

duke mbartur brengën,

po s'e lë dot askund.

Qyteti i huaj nuk pranon shkarkim,

i mjafton vetja për të jetuar.

Unë jam si ai marinari i vetmuar,

në një port të saposhkelur,

që as e pret, as e zbon kush.

Për këtë qytet,

jam qenia dhe mosqenia e tij e heshtur.

. . .

Gjallesa e tij e gjallë, gjallesa e tij e vdekur.



Në aeroport



Udhëtarë të ngarkuar,mbërthyer tek ikja,

hyjnë e dalin,rrinë dhe nisen për udhë prapë,

mbi stolat e ngeshëm të hollit të pritjes,

koha vjen e ikën me hap të ngadaltë.



S' dihet ku janë avionët,në honet e qiellit,

a ndoshta pas flatrimit rrinë aty përposh,

me kujtesë të fjetur, të plogët, të harruar,

krahëlëshuar si zogj të mëdhenj barkboshë.



Kthime të rënduara, të lodhura,të trishta,

nisje të befta,me ngut,bagazhe,ankth,

si misionerë të çuditshëm,kuriozë,të hutuar,

që shkojnë të shohin ç'bëhet atje lart.



Dhe kthehen sërish,pasi shuajnë kureshtjen,

sikur me sytë e tyre ata kanë parë gjithshka:

-Atje lart s' ka veçse një zbrazëtirë

dhe veç zbrazëtirës,asgjë tjetër s'ka.



Po përsëri sallat janë të mbushura plot,

baret e qetë, plot gjithashtu,

për ikeardhje qielli portat mbyll e hap,

zhurmë e avionëve then xhamat e tij blu.



Gjinkallat



Si një kor i paharmonizuar,

këndon secila në qejf të vet,

me zë të hollë,të trashë,të ashpër,të butë...

. . .

Ç' mund të bëjnë më tepër pa dirigjent ?





* * *

Përse më shkrove sërish letër

Përse më shkrove sërish letër,

kur koha jonë flinte në hi?

E di ç' më bëre? Më ke ndezur,

për të më djegur përgjithnji.



E mbaj në duar,më djeg dorën,

e hedh matanë,shpirtin më djeg,

në zjarrin që më ke dërguar,

më thuaj,ku ta gjej një shteg?



Përse s' më le në punën time,

të flija lirshëm në harresë,

ç' tu desh t'i dilje kohës kundër,

të fshije pluhur në kujtesë?



Nëse tek ti lashë disa borxhe,

mos mi përmend,të lutem,kot,

më thuaj,pra,kush dashurisë,

iu dha dhe nuk i mbeti borxh?



Përse më shkrove sërish letër,

kur koha jonë flinte në hi?

E di ç' më bëre?Më ke ndezur,

për të më djegur përgjithnji.



Në Olimpia, Spartë

Zeusi u nxeh,mori perënditë dhe iku,

duke djegur qiellin me pishtarë të zjarrtë.

Qytetin e pambrojtur koha e ka tretur,

kolonat ia ka thyer,

gurët ia ka shpërndarë,

si copa kockash të një skeleti gjigant.

. . .

Vetëm lavdia ka mbetur e gjallë.





Një çast me atë që adhuroj



Dëshira të shkëlqen si ar,

në sytë e mi gjen përkujdesje,

ndërsa më thua...nuk di çfarë,

si vesë të ndrin një buzëqeshje.

Ky çast, si koha, nuk di kthim.



Qëndro dhe pakëz, o magjepsje !





Mbrëmje dhjetori

Nëpër vitrina si papritur,

u ndez shkëlqimi gjer në fund,

dyndje në rrugë si rrallëherë,

reklama të verbon sa mund.



Kureshtje, ngjyra, vizitorë,

çifte me fëmijë përdore,

me kalimtarët, krejt lirisht,

në rrugë shkon moda dimërore.



Të ngutura ca pika shiu,

furrishëm bien në asfalt,

më tej haplehtë një e vetmuar,

nxiton dhe orën sheh ndërkaq.



Gjithkush ngarkon nga pakëz lodhje

dhe shkund po aq monotoninë,

siç shkundim pluhurin nga rrobat,

që ndenjën varur plot një stinë.





Nga gjethet zhveshur krejtësisht,

pemët e lodhura në park,

veshur në drita tërësisht,

s' duan t'ia dinë për to aspak.



Ngarkuar rëndë, teksa shpërngulet,

nga lodhja, ankthi, dufi, zori,

me erë, ndriçim, dhurata, shi,

ikën me ngut ky fund dhjetori.

Hajk



Vështrimi



Një çast të vetëm nxitimthi u pamë

dhe sytë, si dy vetëtima që thyhen, i ndamë.

Kaq. Dhe të gjitha i thamë.





Krahasimi



Kur fliste, fjalës nuk i vinte gardh,

e quante veten njeri të madh,

se s'njihte Dante, Shekspir, Rembrandt...



Diplomatët

Mendonin ndryshe,por folën ndryshe,

përzgjodhën fjalët me gjuhë diplomatike,

si maskë vunë buzëqeshjet hipokrite.





Në gjyq

U betua i akuzuari:-Do them të vërtetën !

U betuan dëshmitarët: -Do themi të drejtën !

Në gjyq e torrën hollë -hollë gënjeshtrën.













Niko Dede, autor i librit “Pranga prangave“



Gjerdan i valles



Vallja e Zagorisë



1. Doshnica po dredh shaminë

poshtë rrasës ndënë shkëmb,

të tjerët prapa i vinë,

lum si ne për atë vend!

2. Hoshteva po ia kthen mirë

dhe ja mban si kërcimtare,

janë njerëz me shpirt të dlirë,

hedhin valle me ngadale.

3. Koncka ison e vazhdon

në këmbë fshati është,

ka gurrën që gurgullon,

tokë e mbushur plot me vështë.

4. Fshat i vogël, pak i futur,

Bythyqi me pak shtëpi,

hidhet dhe kërcen si flutur,

plot me rripa, por verri.

5. Ja Nivani në ballore

po kërcen për mrekulli,

hedh vallen e tij kohore

të ëmbël me madhështi.

6. Madhështor fshati i Çajupit

këngë dhe e valle gjallëron

është koka dhe trupi

i Zagories që ushton.

7. Ndërani me iso mbush

edhe vallen ai dredh,

i jep asaj flakë e prush,

shiheni se si e hedh!

8. Ja Topova në të dalë

dredh shaminë dhe këndon,

hidhet zagoritçe valle.

Lum, ky popull që e lëvron!

9. Lliari i harkuar në gropë,

çalthi vallen po e hedh,

Zagoria është Evropë,

bijtë e saj rreth i mbledh!

10. Ja Zheji këtej nga “fundi”

bukur po e dredh shaminë,

Zagoria vendin tundi,

vend i aromës trëndelinë.

* * *

Tunde Zagorie tunde,

vallen kurrë mos e pusho,

mos të heqtë njeri prej hunde,

në ballë të valles qëndro.



Zagoritët kudo që janë,

punojnë e për ty mendojnë,

Mëmë ty ata të kanë,

duam të të kemi zonjë!



Vrion, 25 qershor 1986

Marrë nga vëllimi “Pranga prangave” i Niko Dedes

“LERMA LOTIN NË PIKIM TË NGADALTË”



“NË GJUMË ZURA POETËT”


Kohët e fundit poeti Haxhi Kalluci doli para lexuesve me librin e tij të parë poetik “Në gjumë zura poetët”



Dr. Moikom Zeqo në paskopertinë shkruan: “Poezitë janë të ngrohta të sinqerta. Në to është derdhur shpirti i pagjumë i artistit. Haxhi Kalluci është një këngëtar i spikatur i këngës popullore të gdhendur në mermer. Është këngëtar i polifonive që s’vdesin”.



Petrit Nika, një nga redaktorët e vëllimit

“Përmes një vargu, më së shumti të përthyer, të çlirët nga rreptësia metrike, ku parësor është ritmi me parësinë apo çaprazitetin spontan, poeti Haxhi Kalluci sipërfaq një poezi të veçantë në tonalitetin e saj artistik. Kjo poezi, bashkë me lirizmin e vet të theksuar, sjell zërin poetik të një artisti fin, të një intelektuali me vizion të qartë social, të një mëmëdhetari për të cilin, siç thoshnin dikur edhe rilindasit tanë – atdheu fillon nga vendlindja. Besoj se kjo poezi do të jetë e mirëpritur nga një lexues i gjerë, për faktin se atë e karakterizon thjeshtësia në kumt, lirizmi imtim në përmbatje, koloriti vezullues i tablove jetësore të fokusuara në kohë e në vende të ndryshme, në fushë e në mal, në fshat e në qytet, në dimër dhe në verë, pranë detit e pranë lumit, në vendlindje dhe larg atdheut”.



Njeriu



Njeriut

që ka mundësi

diçka për të bërë,

i duhet një pe’,

i duhet një gjilpërë…



… dhe inati i tij,

mund të qepë

e shqepë

një botë të tërë



Hënxa[b][/b]



Poetët thanë:

- Hënxa është e ftohtë.

Poetët thanë:

-Hënza është e ngrohtë.

Poetët thanë:

- Hënxa është meit.

Poetët thanë:

- Si dielli që përzhëlit.

Poetët thanë:

- Hënxa vjen tek ne.

Poetët thanë:

- Hënxa është atje.

Atje a këtu,

nuk e zgjidhën dot,

pikë - pikë si mjaltë,

pikë - pikë si lot.

Demir Korita Fier



Jeta



Jeta është e vështirë

dallgë, dallgë,

Lum kush e përballon

në breg të dalë...





Skraparit



Në themelet e tua të gurta:

Trimëria,

në malete tua të larta gdhendur:

Historia,

në gurrat e tua sykaltra:

Bujaria,

në sofrën tënde të mikpritjes

Kënga , Dollia,

në natyrën tënde magjepse:

Fisnikëria





Bujar Xh. Rama W.P.S,

autor i librave poetikë:"Dridhe balukez e prerë" dhe "Por kur të rritesh".



Ku je?



Në kurba histerish

të patën pranguar,

që kur ishe e brishtë,

ç'të ndukën

me qeshje rrudhaqe në rrugë,

e vogla çmendurisht,

të thirra ti më humbe si kristal,

moj ëndërr e fildishtë.



Menu



Natë për natë

në një pjatë

lot të tharë...

* * *

Vrapin sa herë kam marrë gjer në pyll,

të dëgjoja ujkërrimën e ujqve të uritur,

me gurë kam vrarë çdo natë një yll,

xheloz, se në ëndrra të dy kishim rritu.r



Lasgush Poradecit



Drem' e liqerit kur vak,

lopatat më s'pipëtijnë,

si rrjedha e Drinit plak,

vargjet e Lazgushit vijnë.

Po ku je kurm poezie?

Të kërkoj çdo shteg e pragje,

më flet ti gjeni anije:

"Lind'e vdekur jam në vargje!"





Zgjohu!



Zgjohu para se të flesh,

s'do të kesh kohë të prekësh mëngjesin,

kthehu para se të shkosh,

ëngjëjt siç lindin vdesin...

Marrë nga libri "Por kur të rritesh"

Fadil Shehaj W.P.S Fier, autor i njohur



Peizazh



Në mengjesin e çdo dite,

era e lehtë, kreh e kreh flokët e shelgjeve,

Në ujë: Dielli, motopeshkatoret,

malet, të gjitha lahen.

Një tufë mjellmash me qafa të gjata,

si spiranca anijesh hyjnë e dalin mbi ujë,

një varkëz me pushues lëkundet,

si djep në valët e Ohrit.

Nga Driloni dielli nis të shpërndajë rreze.

Liqeni hap kraharorin…



Njoh një njeri



Kushtuar Ma… Sp….



Njoh një njeri

që krenarinë mban si piedestal.

Njoh një njeri të zhytyr në trishtim,

fillikat si në kryqëzim semaforësh.

Njoh një njeri

me burime loti derdhur në vetmi.

Njoh një njeri

që sot të përgjërohet ty

dhe… nesër shkon me dikë tjetër.

Njoh një njeri të mbyllur në vetvete,

si në një qeramikë me simfoninë e vetmisë,

dirigjon heshtjen e ditë – natës.

Njoh një njeri ditën

me rreze të arta ylberi,

natën grindet me zhubravitje çarçafi.

Njoh një njeri

herë me rreze të arta dielli,

herë me rrebeshe shiu.

Dhe në i mbylltë dyer e dritare,

dashuria tek ajo rrugën e gjen përsëri

dhe bëhet ajër, bëhet jetë

e do të ulet sy…

Njoh një njeri…

A e kam njohur atë vallë?!



Njoh një njeri

Njoh një njeri të mbyllur

në vetvete,

si në një qeramikë,

me simfoninë e vetmisë

dirigjon heshtjen e ditë- natës...

...Ditën me rreze të arta ylberi,

natën grindet mes zhubravitje çarçafi...

Herë me rreze të arta dielli,

herë me rrebeshe shiu...

***

Me burime loti në vetmi,

që sot përgjërohet për ty

dhe nesër shkon me dikë tjetër,

zhytur në trishtim, fillikat,

si në kryqëzim semaforësh,

krenarinë e mban piedestal...

Dhe në mbylltë dyer e dritare,

dashuria tek ajo rrugën

e gjen përsëri

dhe bëhet ajër,

bëhet jetë

e do të ulet rishtas në sy...



Ariola Kondakçi



Guacka vetmie

Ndihem bosh pa mëngjese bilbilash.

Sa ftohtë.

Në buzëmbremje kukuvajkash

gdend profile të mermerta.



Ndjesi e trishtë



Ndiej aromë e vdekjes

në metamorfozën e shushunjës,

q ë bren e bren e uritur,

lastarët e njomë të jetës.

Një klithëmë britmash qan në errësirë.



Kryqëzimi



Kryqëzohen vuajtjet e njerëzve

mbi lotët e piksur të gjakut.

Nën to hapen plasaritjet e themeleve.

Rrethohem nga merimanga gllabëruese

që endin çdo ditë pëlhura të reja,

por një flutur f latrion sipër rrjetave.

B…rr..a.. ! Mbyllet pa mëshirë një derë

edhe nëj tjetër përplasje me fatin !

Sërish në udhëkryqet e jetës…

Alketa Zonja, Fier[b][/b]


Hyjnore





Gjithësia e Universit je ti,

ëmbëlsia e botës

derdhet në buzët e tua.

Përpara syve të tu

shkëlqimi i një meteori duket i zbehtë.

Je ti ëndrra që më jep jetë,

je ti Engjëlli që nga dhimbjet...

e kohës më mbron.

Fjalët hyjnore dalin nga buzët e tua,

kanë kuptimin e një fjale: "Të dua!"



Dhimbje e kohës



Jetojmë të dy në këtë botë "Makabër",

në këtë realitet, ku asgjë s'është e vërtetë,

jetojmë "për sot", në mendje , "Po nesër?"

Dhe endemi në vuajtjet e jetës,

kur thellë ndiejmë dhimbje për veten,

për humbjen e kohës, për humbjen e shpresës.



Vetmi e etur[b][/b]



Errësira pushton dhomën në heshtje,

vetmia krijon akullnajën e ftohtë,

kitarja e vjetër në harresë...,

rënkon çarçafi i zhubrosur

si një shkretëtirë e zbrazët.

Më kot gishtrinjtë luajnë mbi kitarë,

tingull i thatë si kërcitja e një ashke;

futem në shtrat....

bashkë me vetminë...

Gjithçka më mungon,...

Askush nuk është "TI".


Shoqes sime Etleva





Pa dashur, sot ti më lëndove

e zemrën në rrugë ma flake,

E shkelën e përçdunuan...

si një zemër të çvirgjër

mbushur me mëkate.

Ti qesh,

krenaria jote të ka pushtuar.

Si një legjendar mes udhëkryqit

qëndron dhe thua:

"Atë zemër unë e kam çnderuar... "

Hesht zemra në vetmi,

vuan e loti pikon për njeriun...

Për zemrën...

Dashuri tjetër s'ka...

LUBJANA NUSHI

* * *

Të gjitha pikuan

nga pena e brishtë

e vërtitur si një kopshtar

mbi lulet e pambjella.

Të moshuarit mbushnin grushtet

me trishtim të papritur...

Të braktisurat

përtypin zhgënjimin

në atë lëmsh të virgjër...

Veç firmën nguron

të hedhësh në fund...

Poete , çfarë le pa shkruar?



NJË LOJTARI



Sikur topi

që ti luan, të ishte shpirti im,

ç’do të bëje?

Vallë, a do ta gjuaje pa ngurim?

Apo në mëdyshje do të të zija?...



Kozmetikë



Në të kaltër lyer

pasioni vajzëror,

në gri temperamenti,

në të kuq çapkënia moshë,

bardhësi sinqeriteti...

Në permanentin e ndjenjave

një kaçurrele e pabindur...

Habitet vetë Planeti....



ANISA RRUMBULLAKU



Emri që të ngjall

dëshirë për të jetuar...

Ëndrrat gjithmonë të bukura.

Vazhdoj të eci e vetme

në rrugët e kalldrëmta

të këtij qyteti të panjohur.

Gjethet po u bien ëndrrave

dhe ëndrrat kanë stinë..

Si mund ta mposht vjeshtën,

Liqeni është mbushur me mjellma...

Në botën e ëndërrimit fluturoj

me krahë ëngjëjsh që më duan.