Antologji Poetike Korsi e Hapur 1 viti 2008

Gërma

Të zbulojë lumi
bregun tënd të parë,
fillimin tim të humtur.
Po të isha ndonjëherë
ëndërr,
ngjyrë,
Muzikë në thellësinë tënde,...
po nëse do të isha gërma e alfabetit
që kishe dashur më shumë
që shkruaje me gërma të mëdha
në fletoret tua,
ose në librat mësimorë, të para,
numri më i mirë, po të isha,
në mes të problemeve të arithmetikës
ose të gjeometrisë.

Το γράμμα

Ν’αποκαλύψει το ποτάμι
Την πρώτη σου όχθη
Την χαμένη αρχή μου
Αν ήμουν κάποτε
Όνειρο
Χρώμα
Η μουσική βαθιά σου

Αν ήμουν το γράμμα της αλφαβήτου
Που είχες πιο πολύ αγαπήσει
Που έγραφες με κεφαλαία
Στα τετράδιά σου
Ή στα μαθητικά βιβλία, τα πρώτα
Ο πιο καλός αριθμός αν ήμουν
Μέσα στα προβλήματα της αριθμητικής
Ή τις γεωμετρίας.

Z

Numra dhe shkronja

që desha ose deshe

do t’i këndoj tani.

Do t’i dhuroj te lumi

të gjendem

në kohën e ardhshme,

së bashku

shkronja,

ritëm

dhe metër.

The

që gjithmonë

Z-ja banonte tek unë.

Gjithnjë

në detin tim rrjedh.

Dhe thashë

“S”-ja dhe Dh-ja,

formojnë harmoninë e Z-së

“Yjet e ngrohtë” na përmban.

Ζήτα

Αριθμούς και γράμματα
Που αγάπησα ή αγάπησες
Θα ψάλω τώρα
Θα τα χαρίσω στο ποτάμι
Να βρεθούν
Στον μέλλοντα καιρό μαζί
Γράμμα
Ρυθμός
Και Μέτρο
Είπες
Από πάντα το Ζήτα με κατοικούσε
Πάντα στη θάλασσα μου ρέει
Και είπα
Σίγμα και Δέλτα
Κάνουν την αρμονία του Ζ
Ζέον Ύδωρ μας περιέχει.

Jetoj – të jetuarit

Zeusi- Planet,

Zeusi - Perëndi

Babai i Perëndive

dhe Njerëzve,

Jetësjellësi i Partenonit,

Jetë e vuajtur.

Jesusi nga Nazareti,

Burim jetësjellës,

Zeniti, kube qiellore

ZARATUSTRA

ose ZOROASTRI,

vulë mbi gur.

Zakinthi, ishulli i Solomonit

të Kalvos.

Jetoj të jetuarën jetëdhënëse

«Z» e pafundme.

Ζω- Ζην

Ζευς ο πλανήτης
Ο Ζευς του Διός
Πατήρ Θεών και ανθρώπων
Ζωφόρος Παρθενώνος
Ζωή πάσχουσα
Ιησούς Ναζωραίος
Ζωοδόχος πηγή
Ζενίθ ουράνιου θόλου
Ζαρατούστρας ή
Ζωροάστρης
Σφραγίδα στην πέτρα
Ζάκυνθος, νησί του Σολωμού
Του Κάλβου
Ζω – Ζην - Ζωοδότης
Αύταρκες Ζήτα.

Katra

Numri i plotë,

i pastër katra...

Katra

Një katrore

të përmbledh rrethin.

Asgjë nuk është e rastit,

të tëra na udhëheqin,

atje ku ekzistojmë

në pallogaritje.

Rrethe të lakuara

në katroret mendjes,

këndojnë si dallgë

Perëndi,

Dashuri,

Jetë, Vdekje,

Kështjellarë.

Në të katër shenjat e horizontit

hap damarët e mi

të fus Z-në dhe numrin 4.

Το Τέσσερα

Αριθμός ακέραιος
Καθαρός, το 4
Τετράγωνο που περικλείει τον κύκλο
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
Όλα μας οδηγούν εκεί που υπάρχουμε
Χωρίς υπολογισμούς
Κύκλοι τεμνόμενοι
Στα τετράγωνα του νου
Τραγουδάνε σαν κύμα
Θεός - Έρωτας
Ζωή – Θάνατος, Φρουροί
Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Ανοίγω τις φλέβες μου
Να χωρέxω το Ζ και το 4.

E-ja

S-në brenda në Z

këndova

tani E–në

do ta himnizoj

për dashurinë e Helenës.

Me kitarën dhe tamburin e saj

do të luaj

për Greqinë,

për Lirinë,

për ruajtjen.

Njëshi-

Hapësira e përbashkët,

Dashuria me mënyra të ndryshme,

por edhe për A –në dhe Omegën

për fillimin edhe fundin

e gjërave dhe sendeve

dhe SA-të prej nga SΩN

duke falur.

Έψιλον

Το Σ μέσα στο Ζ τραγούδησα
Τώρα το Έψιλον
Θα υμνήσω
Για τις Ελένης την αγάπη
Με τον ταμπουρά και την κιθάρα της
Θα παίξω
Για την Ελλάδα
Την Ελευθερία
Την Επαγρύπνηση
Το Ένα
Το Ενιαίο Σύμπαν
Τον Έρωτα τον πολύτροπο
Αλλά και για το Α και το Ω
Για την αρχή και το τέλος των πραγμάτων
Τα ΣΑ εκ των ΣΩΝ
Προσφέροντας.

Një dhe tre

Numri im njëshi dhe treshi
fillimi, pjesë e tërë e njëshit
duke përmbajtur të tërën.
Treshi burim krijimin ka
jep dhe merr
zjarr, baltë, ujë,
brenda në njërën hapësirë,
trekëndëshi i saktë
një trinitet i njëllojtë,
i pandarë,
i papjesëtuar
brenda në një perëndi të panjohur,
Jeta, Eros, Vdekja
brenda në një esencë,
rrënja trekëndësore e një pafundësie.

Ένα και τρία

Ο αριθμός μου το ένα και το τρία

Αρχή, μονάδα του όλου το ένα

Το όλον περιέχουσα

Το τρία πηγή δημιουργίας

Ενέχει και ενέχεται

Φωτιά χώμα νερό

Μέσα στο ένα σύμπαν

Το τέλειον τρίγωνο

Τριάς ομοούσιος

Αχώριστος

Αδιαίρετος

Μέσα στον ένα Θεό τον άγνωστο

Ζωή- Έρωτας – Θάνατος

Μέσα στη μία ουσία

Τριγωνική ρίζα του ενός απείρου.

Shtatë

Një + tre na bëjnë katër,

Numrat të plota

3+4 (tre dhe katër) shprehin

numrin e shenjtë 7.

Κur lindi Apolloni në Dhillo

pëllumbat e Lidisë shtatë herë

bënin një rreth ciklik

në ishullin eArtemisit.

Dhe shtatë herë kënduan
të njëjtën këngë
atje në greminat
e lashta të Dhillos.
Do të të kërkoj
brenda nga shtatë porta të mëdha,
do të të kërkoj
duke përkëdhelur shtatë herë
sytë e pafajshëm
të rojtarëve Ferrit.

Εφτά

Ένα και τρία μας δίνουν τέσσερα

Οι τέλειοι αριθμοί 3 και 4

Εκφράζουν τον ιερό αριθμό 7

Όταν γεννήθηκε ο Απόλλωνας στη Δήλο

Οι κύκνοι της Λυδίας

Εφτά φορές έκαναν κύκλο

Στο νησί της Άρτεμης

Κι εφτά φορές τραγούδησαν

Το ίδιο τραγούδι

Εκεί στ’αρχαία χαλάσματα της Δήλου

Θα σε αναζητώ

Μέσ’από εφτά πύλες θα σε ψάχνω

Χαϊδεύοντας εφτά φορές

Τ’αθώα μάτια κέρβερων φυλάκων!

Ishulli

Ishulli im je

Njëshi,

që e lag lumi im.

Vetëm te ti

mbështet

bregu im.

Pi rrëketë tuaja të fshehta

brenda brigjeve

dhe nga rrjedhjet e maleve

të lindur

në një kohë të mirë.

Embrioni,

që lëviz rrjedh në ajër,

kujtesën e pafjetur të qelizave.

Dallgë e e tingujve

dhe ujërave që vonojnë

brenda në mitrën

e “dhimbshme” pushojnë.

Το νησί

Το νησί μου είσαι
Το ένα
Που το βρέχει το ποτάμι μου
Σε σένα μόνο
Ακουμπάει
Η όχθη μου
Πίνω όλα τα μυστικά ρυάκια σου
Μέσ’από χείμαρρους
Και αποστάγματα βουνών
Να γεννηθεί
Σ’εύδιο καιρό
Το έβρυο που αιωρείται
Επαγρυπνούσα μνήμη κυττάρων
Παλινδρομούντα κύματα ήχων και νερών
Μέσα σε στοργική μήτρα αναπαύονται.

Mendimi

Kurorë rrënje

shtrëngon kokën

në tru,

mat pulsin e damarit.

Duke skicuar skema heroglife në ballë,

Κohë e lashtë

në një kohë tjetër të re shkëlqen.

Vende të lashta

po ringjallen

në të reja

dhe mendimi ,
gjithmonë i njëjtë,
nga e njëjta qendër
shpërndahet
në “ Planete “ të fshehura”.

Το πνεύμα

Ρίζα στεφάνι

Σφίγγει το κρανίο

Στο μηλίγγι

Μετράει τον παλμό της φλέβας

Χαράσσοντας

Ιερογλυφυκά σχήματα στο μέτωπο

Αρχαίος χρόνος

Σε νέο χρόνο λάμπει

Αρχαία τοπία

Σε καινούργια αναθάλλουν

Και το πνεύμα

Το ίδιιο πάντα

Από το ίδιο κέντρο

Διασκορπίζεται

Σε «Κρύπτωνες» πλανήτες.

Pjesa e tretë

Koha brenda në vend

Mendja shkëlqen,

që nga brenda nga rëra

po shënon në letër

të gjitha shenjat,

qytete të panjohura,

qendra të panjohura.

Në vende që nuk kam njohur,

kam ekzistuar.

Udhëtime

që nuk kam bërë

po më vijnë në kujtesë.

Në bregdetet e bardha

dallga

më mbulon,

si dhimbje.

Si të futësh nostalgji

për vendet e panjohura.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΡΙΤΗ

Ο Χρόνος μέσα στο Χώρο

Ο νους λάμπει
Μεσ’ απ΄την άμμο
Χαρτογραφεί όλα τα σημεία
Άγνωστες πολιτείες
Άγνωστα κέντρα
Σε χώρες που δεν γνώρισα
Έχω υπάρξει
Ταξίδια
Που δεν έκανα
Έρχονται στη μνήμη.
Σε ακτές λευκές
Το κύμα
Με σκεπάζει
Σαν πόνος
Πώς να χώρεσεις νόστους
Γι’ άγνωστα τοπία.

Historia

Zhurmojnë shkëmbinjtë

shpella

dhe baltra

duke regjistruar;

tregojnë historinë e yjeve

brenda nga mendjet e poetëve.

I gjatë, i gjatë viti

që ngroh

avullohet

në trupa të pafuqishëm.
Në fillim pafajshmërie,
besim i hidhur e gjithçkaje.
Pastaj plotësim,
njohje e hidhur e asgjësë,
sepse pas dritës, hiri,
sepse pas hirit, pastërtia
pastaj shiu dhe luca.

Ιστορία

Αντηχούν βράχοι

Σπηλιές

Και χώματα

Καταγράφοντας

Εκπέμπουν την ιστορία των άστρων

Μέσ’από των ποιητών τις ενοράσεις

Μακρύς – μακρύς ο χρόνος που ζεσταίνω

Εξατμίζεται στα σώματα

Πρώτα η αθωότητα

Πικρή πίστη του παντός

Μετά η πληρότητα

Πικρή γνώση του τίποτα

Γιατί μετά το φως η στάχτη

Μετά τη στάχτη η καθαρότητα

Μέτα η βροχή η λάσπη.

Uji

Edhe pas peshës

vendi,

numri,

ritmi,

pastaj vjen mendimi,

një lajmëtar i një plotësimi të ri.

Edhe prapë një shkëlqim në sferë

duke paraqitur një pafajësi të re.

Ujë

pa zë,

pa skemë,

pa kohë,

pa data.

Pa asgjë tjetër timen,

por që jetë di të japë.

Το νερό

Και μετά το βάρος

Ο χώρος

Ο αριθμός

Ο ρυθμός

Μετά έρχεται το πνεύμα

Εξάγγελος μιας νέας πληρότητας

Και πάλι το νερό λάμπει στη αφαίρα

Προοιωνίζοντας μια καινούργια αθωότητα

Νερό

Χωρίς φωνή

Χωρίς σχήμα

Χωρίς χρόνο

Χωρίς ημερομηνίες

Χωρίς τίποτα δικό του

Που όμως ζωή να δίνει ξέρει.

Dallgë në rërë

Mendja e shkëlqimtë,

dallgë shumë e madhe,

me masë bie shi,

në të gjithë ishujt si në Samon,

ishulli frutdhënës i Pitagorës,

Siron, Mikono, Dhillon, Santorini,

të gjithë më masë, reth e rreth,

por edhe në brigjet e Homerit,

gjithmonë rrjedh.

Ujit gjithë rërën të etur

që në çdo një mijë vjet lulëzon.

O rrënjë e rërës

në të fshehtat e tua

fundosem në thellësi,

në durimin e frikës

ushtrohem

të arrij pafajshmërinë e fëmijëve,

tymërat e përrallave ujore.

Κύμα στην άμμο

Πάνσοφος νους

Κατακόρυφο κύμα

Με μέτρο βρέχει όλες τις νήσους

Όπως την Σάμο

Το καρπερό νησί του Πυθαγόρα

Την Σύρο, τη Μύκονο

Την Δήλο, την Σαντορίνη

Όλα με μέτρο γύρω-γύρω

Αλλά και στις ακτές του Ομήρου πάντα ρέει

Ποτίζει όλη τη διψασμένη άμμο

Που κάθε χίλια χρόνια ανθίζει

Ω ρίζα της άμμου

Στα μυστικά σου βουλιάζω

Στην αντοχή του φόβου ασκούμαι

Να φτάσω την αθωότητα των παιδιών

Τους ατμούς των υδάτινων παραμυθιών τους.

Kujtesa e së ardhmes

Zbulohem

në zero dhe në hapësirë.

Mbi guriçkat

shkruaj data

pësimesh

dhe hidhërimesh.

Mbi greminat

bashkohem

si një skemë peme

të futem në stuhi,

të mësoj

sa mban dashuria e Diellit.

Që tani po shtoj vite,

ushtrohem

në kujtesën e së ardhmes,

të të mbaj mend

që nga tani të të njoh,

pas vdekjes sime,

nga gishtrinjtë e tu.

Μέλλοντας μνήμη

Εκτίθεμαι

Στο μηδέν και στο άπειρο

Πάνω στα χαλίκια

γράφω ημερομηνίες

παθών και θλίψεων

Πάνω στους κρημνούς

Συντάσσομαι

Σε σχήμα δέντρου

Να μπω στον άνεμο

Να μάθω

Πόσο κράταει ο έρωτας του ήλιου

Από τώρα προσθέτω χρόνια

Ασκούμαι στου μέλλοντος τη μνήμη

Να σε θυμάμαι από τώρα να σε αναγνωρίσω

Μετά τον θάνατό μου

Από τα δάκτυλά σου.

Gishtrinjtë

Nga prekja e pëllëmbës tënde

do të njoh.

Në Portalin e portës së parë

numëri i padhënë i pëllëmbës

nuk humbet

brenda në metamorfoza.

Do të pres

në portën e fundit

të më kujtojë

shkronjën,

fjalët

dhe shenjat.

Drekëra beharore

dhe ujë në burim

dhe unë atje do të jem,…

Këtu dashuria do të më sjellë.

Τα δάχτυλα

Από την αφή της παλάμης σου

Θα σε αναγνωρίσω

Στην διάβαση των Προπυλαίων

Ανάλεκτος αριθμός η παλάμη

Δε χάνεται μέσα στις μεταμορφώσεις

Θα περιμένω

Στην ύστατη πύλη

Να μου θυμίσει

Το γράμμα

Τις λέξεις

Και τα σημεία

Τα καλοκαιρινά μεσημέρια

Και το νερό στη βρύση

Κι ενώ εκεί θα είμαι

Εδώ η αγάπη θα με φέρνει.