Antologji Poetike Korsi e Hapur 1 viti 2008

Mexhid Mehmeti

U lind më 11 qershor 1948 në Zhumicë të Preshevës. Studimet e larta i kreu në Universitetin e Kosovës, në Prishtinës, në fakultetin filozofik, dega gjuhë-letërsi shqipe. Është një ndër themeluesit dhe redaktor i revistave “Filizat” dhe “Panorama” të Preshevës dhe “Jehona “ të Bujanocit. Për një kohë të gjatë ka udhëhequr klubin letrar “Feniksi ” të Preshevës. Ka qenë gazetar i gazetës “Rilindja”. Është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Është fitues i shumë çmimeve letrarë. Për poezi dhe në vitin 2006 mori çmimin “Hivzi Sulejmani”për romanin “Shtatë ditë pas vdekjes”, të cilin LSHK e jep për veprën më të mirë të vitit në prozë.

Veprat

“Klithje e përmallim” poezi,”Lumja” tregime, “Frymëmarrje”, “Flaka e vëllazërimit”, “Peizazh i ngrirë”, ‘Rilindja “, ”Monstrumiada”, katër drama, “Presheva” poemë, “Rikthim dhëmbjeje” poezi, ‘Puthja vrastare” tregime, “Hija e korbit”, novella, “Pikë në zemër”, poezi, ‘Shtatë ditë pas vdekjes” roman, “Pallati me yje” poemë ‘Furtuna”, roman, “Përtej harrimit”

Fjalë e këputur

Në bebezat e syrit

kështjella ngrita pa gurë,

pikturën e gjakut

e bëra gabimisht…

goja të mbeti hapur

fjalë e këputur

Përherë me ty

H. D

Kur zbardh dita

horizonteve të pambarim

Shoh buzëqeshjen tënde

në çdo lule të çelur.

Pëllumbat

M’i leni në supe

pëllumbat

t’i kokërrojnë

diejt e kokës sime.

Mos m’i trazoni

nga supet pëllumbat,

leni të fluturojnë

në zemrën time,

se i ngjajnë dashurisë

dhe erës së jugut.

Brikena Ceraja

Nata e lindjes

Asnjë fjalë në darkëne lindjes

As dolli me gotat e zbrazura n ënatën elindjes

Darkë pa verë Verë pa dolli

Për shpirtine lindjes

Gota të zbrazura Natën pa dolli.

U plak koha

Majë gurit gdhenda

kohën e lodhur

Ngjyrosa në të zezë e në të verdhë

para se ta rrihte shiu i verës

Shpresë humbur

u plak koha

nën hijen e merimangave.

Borë Balaj

U lind më 29 gusht në Pejë. Ka kryer shkollën e lartë ekonomike. Vëllimet e saj poetike “Zogu pa çerdhe” botuar në Tiranë dhe librin e dytë poetik në Prishtinë. Jeton dhe punon në Gjakovë.

Pa dashuri

Si lulja në saksi copëtuar,

si druri i prerë në pyll,

si nata pa hënë,

si dita pa diell.

Pa dashuri

të gjitha ëndrrat vdesin,

të gjithë lumenjtë shterin,

të gjithë shtigjet mbyllen

Pa dashuri.

Tash si atëherë

Tash si atëherë

Ai shi i rrëmbyshëm

midis ditëlindjeve

tash si atëherë

Ajo ëndërr e keqe,

ankth i ditëvdekjeve,

fytyrë e përlotur

në dritaren e mbyllur

Tash si atëherë

edhe ai zog i ëndërrimit.

Vashat

Zemrat i ngatërrojnë

me gjethet e vjeshtës,

mendimet u shkojnë

si vetëtimë e padukshme;

si fijet e barit të tharë.

Shpesh dashuritë i kanë

edhe diellin e mbulojnë

me buzëqeshje

e me djallëzi

Qafën ua thejnë

të dashuruarve.

Harrimi

Si ëngjëll i natës

që zhduket në mëngjes

- Harrimi.

Si buzëqeshje e vrarë

në valsin e lumturisë

-Harrimi.

Nga vëllimi “Loti në sy”

Albert Shala, lindur më 22 mars 1965 në Gjakovë. Studimete larta i kreu në Prishtinë, fakultetin Juridik. Është fitues i vendit të parë në tregim për vitin 1993. Disa poezi të tij janë përkthyer në gjuhën polake nga poeti dhe përkthyesi i njohur Mazllum Seneja. Në vitin 1992 nga gjykata serbe dënohet për kundërvajtje për shkak të organizimit të manifestimit letrar me shkrimtarët e rinj, kryetar i të cilëve ishte. Në vitin 1996 torturohet rëndë fizikisht dhe psikikisht. Në prill të vitit 1999 arratiset në Shqipëri. Banon në Gjakovë.

Veprat “Pranverë e përgjysmuar”, Antologji (për Gjakovën), “Shtigjeve të mesnatës”

Thika

Qyteti im nuk ka pallate lordësh,

as orë të Big Benit.

Qyteti im

ka një kodër

mbi të cilën,

kur nata bie,

në largësi duken

dritat e të huajve

si kujdestarojnë

pranë thikës së Londrës.

Dhëmbët e Vdekjes

(Fatmir Kërleshit dhe dhe Xhevat Hoxhës)

Nata ngadalë bie

te lisat e parkut

ëndrrat vallëzojnë vallen

e vdekja valëvit flamurin.

Nata tym..

Krisma të kaltra të kuqe

vallen këpusin

e vdekja qesh

me dhëmbë të përgjakur.

Nga Antologjia për Gjakovën

Kush shpon

Pikëpyetja rëndon fatin tonë,

pikëpyetje e bërë gozhdë…

Askush nuk ia di fundin kësaj pikëpyetje

që shtrëngon vitet e nëpërkëmbura.

Lumi

Lumi rrjedh damarëve të vet

i rrëmbyeshëm bart zërin e kohërave me vete,

zërin e jetës që tretet para syve.

Lumi rrjedh hidhtas nëpër zërat e kohërave

që luajnë zhytu- dil në dallgët e tij.

Nga libri “Shtigjeve të mesnatës”

Rustem Bajraktari

U lind në Junik më 05.03.1940. Studimet e larta i përfundoi në Prishtinë, në Fakultetin Filozofik, dega Gjuhë- Letërsi shqipe. Është anëtar i Grupit letrar “Gjon Nikollë Kazazi” në Gjakovë. Jeton në Gjakovë.

Veprat: “Imazhi Albedo”

Liria

Liri, ti je dritë,

në labirinthet e zemrave…

Liri, ti je rritë

në ninullat e nënave…

Liri , ti je diell

i rektimeve tona…

Liri , ti je shpresë

në zemër të fatosave…

Liri ti je krenari

e këtij fisi fisnik…

Liri, ti je lumturi

e zogjve në fluturim…

Liri ti je galdim

i bilbilave në currila…

Liri ti je amshim,

i vashave nën blina…

Liri ti je prore vesim,

kudo në trojet e lira…

Ti stolisesh me guxim,

rrezet e tua i do njerëzia.

Dialog me kullën

Kushtuar kullës së Brahim Sadikut

1.

Ç’ke që rënkon, o kullë jetike

nën dëborën e dimrave të gjatë?

Ç’ke që nën ankth po përpëlitesh

me ata kandila në strehë varë?

Ç’ka lahuta që po guduliset,

ashtu e shkretë, e varur në tra?

A thua cegma të treti hijen?

A thua veriu shtatin ta ka çarë?

A të ka besdisur shumë mërzia?

Odën mos po ta bren vetmia?...

Thonë mbi ty flakëronin rrufenat

nga frënxhitë gaconin Mahlerat.

Agu ty, kur të puth në strehë,

Çfarë mallkimi për natën ke?...

Xajë Nura

Isha vetëm... ç'të bëja?!

Një natë

me hënë të përgjakur

mbaja shënim.

E gandova me athëti stërlodhjen.

Sot u vranë kaq në beteja,

u plagosën shumë,...

Kjo tokë bonjake

do të ketë jetimë,

shumë të sakatosur udhëkryqeve,

dhëmbjen e pashtershme

do ta mbajnë për cicëronë.

Gjuha e syve

Kur shohin lulen në aromë

rrefejnë ngjyrëne joshjes,

kur errësirën shohin, acarohen,

nëse ndeshen me krimin

ujisin pikëllim të dhembjes.

Kur gjejnë vetminë,

provojnë barrën e heshtjes,

por pa ia ndarë

mbesin në kërkim të yjeve,

të ujëvarave, ylberit;

përzijnë epshet

me ndjenja,

përkëdhelin ose psherëtijnë..

Gjuhë jete

është gjuha esyve...

Nga libri " Klithja e metaforës"

Mehmet Bobi

Viktoria

(Ganimete Tërbeshit)

Në litar

E shkrove epilogun

Njomëz zemërthëllëze.

Medalion qafe

Litar zgjodhe

Viktoria jonë.

Ganimete

Brezash trimërie.

Hasan hasani

Syri i vashës gjak

Ganimete Tërbeshit

Syri i vashës gjak

Syri i vashës bar

Syri i vashës hak

Syri i vashës litar

Syri i vashës diell

Syri i vashës nder

Syri i vashës qiell

Syri i vashës verë

Syri i vashës pyll

Syri i vashës rini

Syri i vashës yll

Syri i vashës liri.

Shkëndije Hoda

IN MEMORIAM

(Yllka Domit)

Data:07.05.1999

Vendi: Kodra e çabratit

Yllka vritet

nga dora e zezë e krimit,

vritet Yllka

dhe kanarina fillon vajin,

vritet e mrumet në tokën e gjakosur;

bashkohet Yllka me yjet e lirsë.

një jehonë edritës më pak.

Laureta Sahitaj, Prizren (Kosovë)

autore e vëllimeve poetike

"Kur zemra të mashtron" dhe "Kopshti i ëndrrave"

Ti je fajtor

Kujdes, se më vonë

do të pendohesh,

me lot në sy,

aspak nuk më rikthen,

kur di se përgjithçka

fajtor je vetëm ti.

Merrja frymë

përmes shpirtit tënd të mirë;

si ëngjëll

më shfaqeshe nëpër ëndrra,

krahëhapur të prisja

në përqafim çdo natë,

isha gati në gjirin tënd

me dëshirë të vdisja,

por ti i shkatërrove

ëndrat e mia të gjitha,...

Atëherë, mos u pendo,

kur vetë ti je fajtor...!

Dashuria

Penda ime dridhet

si shigjetë,

kur godet cahun e duhur

nga një kalorës beteje

e shpirti dridhet

nga emocionet,

kur zemrën e pushton

një zog shtegëtar,...

E tillë është dashuria ime.

Edona Qollopeku

Shiu

Pranë dritares

tret shikimin

përtej largësive,

shiu - rrëke dritares,

sikur loti syve...

Unë brenda në dhomë,

të tjerët jashtë në natyrë

e pikat e shiut

si kristal

u rrjedhin në fytyrë.

Shiu po vazhdon

të bier pikë- pikë,

më zgjon kujtime

dhe më duket nostalgjik.

Vetëm në dhomë

qëndroj në qetësi,

nën ritmin e pikave të shiut,

krijoj "magji".

Donjetë Ahmetaj, Prizren

Hapi i jetës

Naim Frashërit

...Ngaqë ju simbolizonit

diellin veror

që ne na groh,

me rreze të zjarrta

të të shpikurit Mendor.

Gjelbërimin pranveror,

që ne na praron

me ngjyra të arta

të vlerësimit KOHOR.

MALI I ZI

Anton Gojçaj

Lindi në vitin 1966 në Tuz- Mal i Zi. Ka kryer studimet për letërsi dhe gjuhë shqipe në Fakultetin e Filologjisë të Universitetit të Prishtinës, ku edhe ka magjistruar. Shkruan me sukses poezi, prozë dhe kritikë letrare, me të cilat është i pranishëm shpesh në shtypin dhe periodikun shqip dhe periodikun letrar shqiptar.

Vepra

“Poezi” ILLYRICUM , “Qengj i harkuar natën në mal” tregime, “Tema e heroit nacional në letërsi” studim, “Fakticiteti në letërsi” (proza letrare e Anton Harapit”, “Passio” roman

Erotikë e ndaluar

Ne jemi pjesë e lojës,

pikat e shiut

nuk janë kuptimi i mbramë

pse pikin nga qielli,

nuk mund të ikim nga njëri - tjetri,

kjo duhet të na mjaftojë.

Dashuria nuk ka mjaftuar,

unë dëshmoj deri në instancën më të lartë,

sepse nuk do të ketë vazhdimësi

pikëllimi ynë në sy të thëllënxës.

në livadh ka lule që dehin

dhe vrasin më aromën fiktive

Faji im është këmisha ime

me të cilën e barta me inatin e të tradhëtuarit,

jo nuk më tradhëtuan të tjerët,

aq sa e rrejta unë veten.

Librat do pjellin libra të rinj,

urrejtja do përzihet me verën e fatalizmit,

pse ndodhi ajo që në asnjë çast nuk e besuam,

faji është i fëmijëve tanë

dhe seksi imagjinar

mund të çojë në shtatzani të dëshiruar…

Të kam dashur tepër, më fal,

kah ta dija i mjeri kodin gjenetik

të kanunit kozmik.

Koha e zemrës

Penelopa e deshi Odiseun

aq shumë,

prandaj e priti 20 vjet,

një hap s’e bëri pas tij pra…

As unë nuk u zhyta në lumën e Heraklitit

as ti nuk dole në breg

Një zog pa korp

në rremb të pemës së Edenit

cicëron në heshtje absolute,

jashtë - jashtë përgjithmonë kurrë më.

Lamtumirë nuk mund të them

Kam dashur të të dua,

kam dashur të më duash,

desha të të quaj grua,

desha trim të më quash.

O dritaren hape,

me sy qiellin mate,

një yll i ri shih

si shkëlqen sonte mbi tokë .

Ai është udhëtari

në rikërkim itake,

anipse s’i dole Penelopë.

Sa shumë vajzat i ka bota

e vdekja si vjen,

megjithëse më gjuajte

si zogun ndër shqota,

lamtumirë kurrë s’të them.

Lirikë heroike

Më shau një zanë,

ti s’shkruan si burrë ,

se lotët vetiu nuk janë pjellore,

se ne kemi nevojë për një furrë,

jo furrë buke po pushkësh mizore.

E thashë “hajt po bëhem gurë”

e thashë për mua dhëmbje,

s’ka ndjenjat e buta turshi.

I futa hidhur,

gjëmova shqipe mbi ta.

Kush? Unë?

ëfarë unë s’di ç’të është lodhja,

një mendim, por më lyen me turp

shtat’ vjet nënën s’e kam parë,

timen plakë për mua tue lut’.

Nga vëllimi “Poezi” ILLYRICUM

Autorë nga Bota

Terensinka Pereira, Presidente e I.W.A (SHBA)

[b]Gati ose pothuajse “Mirupafshim”[/b]

Në zërin e dobët

pa energjinë e duhur,

pa thënë gjithashtu as të vërtetën apo të gënjeshtrën,

por një “Mirupashim“ të vështirë

me grykën e tensionuar

duke mërmëritur një “ Nuk e di“

dhe duke u larguar nga një rrugëz,

pa parë pas.

« Mirupafshim » është gjithmonë një mbyjtje e emocioneve

më të mëdha tona të ngushta (të afërta)

është duke ndaluar (stopuar)

në të mesmen errugës,

pa ditur ku duhet ikur

(të ikim, të shkojmë) shkuar.

18 gusht 2006

Poemë paqe

Ëndrrat për paqen çdo ditë

(Ëndrrat për çdo ditë paqe)

Drejtuar Ada Aharonit që jeton të përditshme në Haifa luftën e

çdo dite të saj.

Sa herë ne duhet të vdesim

dhe sa herë na duhet të kthehemi pas

te shpellat, nga të cilat

ne nuk duhet të ishim larguar kurrë.

Ne fshehim nderin tonë në burimet e panjohura të urrejtjes

dhe ne kurrë nuk do të përfundojmë së ilustruari figura (statuja)

O mënyrën e të jetuarit në paqe,

jo të qenurit një frikacak,

jo të qenurit lakmues me gjak dhe pasuri.

Ne na duhet të rikthehemi pas te përjetësia

Në errësirë, në gjurmët e saj,

nga e cila yjet e bardhë shkojnë para

dhe ngjiten në qiej,

para se kryetarët e gjinisë (fisit)

tributë kishin shpikur hakmarrjen,

para se do të kishte mësuar

rreth begatisë së qiellit.

Ne vemi në të zezë dhe në të bardhë

për tëq ndarë varfërinë e shkretëtirës

nga jeshilja e Amazonës dhe dhe të rritim qetësinë e varrezave,

të rritim me tingujt e sirenave hedhsave të raketave.

Mjaftueshëm po lot një Zot,

përsëri nëj zot tjetër.

Dhe jemi në një tokë të fuqishme,

Ne kemi për të gjetur një mënyrë të drejtë

në lidhje me paqen e shenjtë

me Zotin e gjithsecilit.

Rozmari C. Wilkinson (USA)

Përgjigje e Kalifornisë natyrë

Përgjigjem në pemët e larta të Sierës.

Edhe po u them:

"Sa më vjen keq për peshkimin".

Në oqeanin blu kërkoj falje

për shpirtligësinë e njeriut

që vetë dhimbjen krijon,

për ujërat e detit të molepsura,

për pyjet e djegura.

Jap përgjigje tek motra natyrë

për padhëmbëshurinë njerëzore,

përgjigjem dhe kërkoj falje.

Fiorentin Scamarache, USA 1. PASION E dashurova atë me urrejtje të çmendur. 2. Iluzion I varfëri i verbërtë paktën, ai të shikonte ëndrrën etij. 3. Ndarje Kur të lashë ty pasUnë pashë se faktikisht ishe ti ajo, që më kishe braktisur mua. 4. PafytyrësiHundçipi i djallit nuk e shikon gjatësinë e hundës së tij. 5. Indokrinuar Ata derdhën në kokën e fëmijës,se ai nuk ka tru. 6. Pervers Ai betohet, ai nuk është njeri për t’u mbështetur 7. Emocion Zemra më re kaq fortsa dhe të pushojë.

8.Moslejim

Inferioriteti i tij kompleks

e bën atë të pretendojë superioritet.

Adolf Shvjedçikov W.P.S

Vështroj në sytë e tu fshehtësitë

Vështroj në sy fshehtësitë e tua

të ëmbla, jetëdhënëse, kushtruese

dhe ngopem me lëngun e tyre jetëdhënës,

largoj gjithë dhimbjet vdekjeprurëse.

Ndiej aromën e hidhur të plepit

dëgjoj këngën e zogut këngëtar,

së bashku kam çarë udhët e jetës,

ti ende ruan bukurinë e parë.

Misterioze, e fshehtë, e panjohur,

si në afërsi dhe në largësi,

Ti lulja më e egër e Lindjes,

dashuria ime mrekulli.

Ju jeni si dielli i kaltër

Ndriçon në qiell prej diellit e kaltërsohesh,

Ti më je si ajri, që më jep jetësinë,

Ti më je si gurra, që etjen ma shuan,

kur në shkretëtire digjem përvëlim.

Unë mbytem në këtë rrungajë të stuhishme

të ndjenjave të panjohura, pa kufi;

I gatshëm me ty të ndaj gjithçka…

Pas kësaj, të jetojmë përsëri.

Jeta

Jetojmë sikur nuk kemi jetuar,

mendimi i tmerrshëm, i zi na vret,

Qefini i bardhë tek shpati

ka kohë, e dashur, që pret.

Ke parë një yll si shkrihet

më tej humbet një kometë…

Eh, e dheut është e jeta, e dashur,

jetojmë shumë pak në pak vjet…

Pasioni i fshehtë

I ëmbël bëhem, kur kap “syrin”tënd,

buzëqeshjen tënde të trembur,

kur gjithçka mjegullohet, lëkundet,

kur akulli i ftohtë shkrin dëndur.

Kur edhe ti vetë ende nuk e di,

vjen, rritesh, madhohesh, shtatohesh,

kur prekesh, një shpresë e ngjall përsëri,

kur ende s’kupton as kuptohesh.

Sa të ëmbla janë çastet e takimit!

Si luajnë ndjenjat e fshehimit,

Dëshirat e fshehta të rrëmbejnë,

kur ti pret çastin e takimit.

Ende frymëmarrjet e tua nuk njohin

si ndjenjat kaq fort puthëzohen,

sa ëmbël pëllumbat gugasin,

dhe zemrat e ndrydhura çlirohen.

E fshehta

Të fshehtën e shpirtit e ruaj

për të të tregoj nuk mund,

Të mbyllurën, të heshturën,

askush prej shpirtit s’ma tund.

E ruaj atë kaq frikshëm

si murgu që ruan qirinë

dhe kur të jem në pragvdekje,

do të hesht për fshehtësinë.

Ajo e fshehtë kaq bukur,

e ëmbël do të jetë veç për ne

dhe kurrë për njerëzit “helm”,

për atë që me sy dot s’na sheh.

Në të është takimi imtim.

në të janë ëndrrat magji,

në të gëzimet dhe dhimbjet,

i dimë veç unë dhe ti.

Përktheu prej gjuhës ruse :

Murat Memallaj, poet, përkthyes WPS

Hsu Chi Cheng, Kinë

Ishullli i detit

Në orën që digjte Dielli

e mbajtëm larg,

domethënë ekzistonin

shumëshmëri pemësh

që të sillnin më shumë hije.

Ekzistojnë

liqenëzime shitësore

dhe ura që plotojnë,

të basmuara më blerim

të ndryshëmngjyruar.

Parku "Stalin"[b][/b]

Në gjoksin e lumit "Songhua"

gjendet parku,

duke ndriçuar bimësinë

e vetëdijshme

freski e pambaruar

e një bukurie të tepërt

të një disponimi

të pakujdesshmë të vijueshëm

Kopshti ujor[b][/b]

Nata bie,

çdo gjë është e gazmuar

dhe në sy dhe në mendje.

nuk janë vetëm lulet

që u ravijëzuan me dritë

dhe me nxëhtësinë e burimit

këtu të lartësuara

dhe atje të futura

thellësisht në ujë

duke notatuar

një simfoni të kopshtit ujor.

Joe Civasaqui, Japan

O bir, mos u rrit,

sepse atëherë

do të duhet në luftë

të shkosh..

Mos m'u rrit,bir,

gjersa të hedhin

të gjitha bombat që mbajnë...

Përktheu: Aleksandra Shabani

SELMO VASCON SELLOS , BRAZIL

Pylli

Sot ti më vrave dhunshëm

me sopatë.

Po nesër me lulet e mia

ata do të të bëjnë ty kurorë,

me kërcellin tim

në vazon tënde të përmortshme,

ku mbahet hiri

në dhomëne të vdekurve,

pastaj ti do të shkosh

në drejtim të rrënjëve të mia.

DAVID STONE (BALTIMORE)

Ky univers i verbër

shtrëngon ritet e brendshme,

deri sa pemët

të lulëzojnë në portokalle,

fushat e boshatisura

të bërtitura bosh,

miqtë ndryshojnë rrugë

për të shijuar bregun.

Përktheu nga anglishtja: Mirela Dudi

Indi
Dr. T. Ashok Chakravarthy, D. Litt Poet- Essayist- Writer

Titull reklame

Kështu shkojnë titujt

Reklamave të mëngjesit,

qëllimete ajrore godasin 15 civilë,

duke marrë 20 jetë të pafajshme.

Shpërthimet e bombave shkundin

një treg të rënduar me njerëz...

Gjaku njerëzor rrjedh rrëke

në rrugën e vetshkatërrimit.

Me vdekjen dhe rrënimin gjithkund

si flluckat e ajrit

jetët zhduken fare thjeshtë,

të zëna në humnerat e luftërave

dhe në batakune konflikteve të brendshme.

Dhimbjet e zemrave dhe agonia

rrethon në aktet çnjerëzore dhe barbare.

Nëse je i fuqishëm, dakort,

Nëse je i pasur, dakort,

Nëse je një politikan, dakort..
Po çfarë , rreth të varfërit?

Të privuarit dhe jetimin?

çfarë rreth fatit të urisë?

Dhe çfarë rreth fatit të varfërisë,

riskut të të shkuarës?

Kush është ai që ka një mendim?

Kush është ai që do të vëjë një dorë?

Në luftën e përditshme për mbijetesë,

a nuk mund të sigurojmë një rreze drite shkëmdijë?

Në skutat e errëta të zemrave të tilla

po titujt e reklamave deri në mendimet e mia.

Të bëj diçka , të kërkoj diçka.

CHOI LAI SHEUNG[b][/b]

KINË (Kandidate për çmimin NOBEL)

***

çfarë mund të thotë një shkemb,

kur sprova e erërave dhe valëve,

do që të më vendosë mua

në një jetë të dhimbshme...

Qielli lëviz prej meje[b][/b]

Toka është e lidhur me mua,

Deti është rinuar dhe jetësor

për shkakun tim,

Deti ka në pronësi po aq mrekulli,

sikundër edhe unë do t'i ofroj.

Elaine Somemmers Rich[b][/b]

SHBA
March+ haiku

Gjelbërim fletëverdhë

i përngjet degëve të panjave,

shkëlqim i diellit të mëngjesit.

July Hajku

Një ditë e lartësive dhe e thellësive.

I nxehtë korriku.

Mbrëmja afron gjinkallat. Xixëllonjat.
Poezitë u përkthyen nga anglishtja nga Dritan Kardhashi