Letra dashurije

Të nderuar forumistë, më lindi ideja për ta hapur këtë temë të cilën forumi i jonë "Bashkimi Kombëtar" të ketë mundësi t'i ketë mbrenda tijë, letra dashurije, kushtuar të dashurës apo të dashurit.

me respekt, Sofra.

Sofra shkruajti:Të nderuar forumistë, më lindi ideja për ta hapur këtë temë të cilën forumi i jonë "Bashkimi Kombëtar" të ketë mundësi t'i ketë mbrenda tijë, letra dashurije, kushtuar të dashurës apo të dashurit.

me respekt, Sofra.

Tema eshte interesante, por une nuk kam pasur ndonje dashuri per te bere nje tregim timin. Thjesht me kujtohen dy vepra te Stefan Cvjag "24 ore te nje gruaje" dhe nje tregim dashurie fascinuese "Leter nga nje e panjohure".

cheers

Nga shkrimtari im Pushkini:


Po marr guximin qe t'ju shkruaj...
C'do deshit me vec shpirtit tim?
E di, se eshte e drejta juaj
Te me denoni me percmim.
Po ju qe e shihni si po vuaj
Me pak meshire, sado pak,
Nuk do me mprapsni zemerake!
Me pare desha te rri qete
Per turpin tim besomeni,
Ju s'do te dinit kur se si,
po te mund te shpresoja vete
Qe, kur e kur me plot hare
te kem t'ju shoh ketu tek ne
Qe t'ju degjoj si kuvendoni,
T'ju them nje fjale dhe pastaj
Ne zemer vec nje mall te mbaj,
Vec gjer sa rish te me takoni...
Po thone se ju s'rrini dot
Ne fshat te heshtur ju merziti
E ne... ne rrojme me te kote
Plot gas se vini e na aviti.
Pse arthte vete ashtu ne fshat,
Na gjete tek ky vend i qete?
T'ju njoh s'do kisha kurre fat,
S'do kisha turbullimn' e shkrete.
Dhe afsh' i shpirtit tim ne jete
Duke u qetuar (kushedi!).
Nje mikut mund t'i behesha mike
Dhe shoqe e jetes e besnike
Dhe zonje e ndershme per shtepi.
Nje tjeter... jo askujt ne jete
Nuk do ti falja dashuri!
E ka vendosur Qielli vete ,
jam e jotja ne perjetesi;
Gjithe jeta ime me pat qene
Nje peng se ty do te takoj
Se Zoti jeten ma ka dhene
Qe gjer ne varr te adhuroj...
Perhera te kam enderruar
te ndjenja thelle thelle ne gjit
me ate veshtrim qe me trondit
Ne zemer shpesh ta kam degjuar
ty zerin... jo s'ish enderim!
Dhe sapo hyre, te kuptova
Me preke fort u pervelova
Thashe eshte ai thesari im!
S'eshte e vertete? Po, te kam ndjere
Me flisnje kur me dhemshuri
ndihmoja njerezit e mjere,
Me sillte shpesh lutja qetesi,
Edhe tashi, ndaj kesaj grime
A nuk je ti o endra ime,
Qe n'erresire po ndricon
E vjen me prek me nur e hije?
S'je ti qe plot prej dashurije
Shpres' edhe gas me murmuron?
Kush je ti? Engjelli me shprese,
apo nje lajkatar pa bese?
Ma hiq tashi kete dyshim
Kjo mbase nj'enderr mund te jete
Per zemren time nje zhgenjim
E ndryshe krejt fat' i vertete...
Po dhe keshtu jet dhe fat
vec ty qe sot t'i kam besuar
Me qan me lot shpirt i ngrate
E mprojtje vij per te kerkuar.
Mendo: jam vete s'kam ku flas
askush nuk mund te me kuptoje
Mendja fillon te me leshoje
Ne heshtje duhet te humbas.
Te pres ti eja sic ma k'enda
Dhe shpresat ngjallm' i perseri,
A ma prish endrren qe tashi
Me te qortuara te renda!
Mbarova! S'mund ta rilexoj...
Po vdes nga frik' turperuar
Po nderit tuaj i besoj
Me plot guxim duke shpresuar....

Leter dashurie per nje dashuri te trilluar...dashuri qe ende ska lulezuar...
Rri ulur prane dritares,jashte filloi te bjer shi, kam menduar shume per ty keto dite munde te them se me mungon shume. Sa shume mendime me vijne ne koke dhe sillen rrotull, eshte kujtimi yt shpesh me duket se do te hysh ne dere me buzeqeshjen tende si te mos kishe ikur kurr. E di mire nje gje faji dhe pendimi me ndjekin. Perse ... perse nuk te thash sa shume te doja?
Sot je shume larg meje, deshiroje shume te merrja doren tende dhe te ulesha bashke me ty , pa thene asnje fjale me goje dhe te te thosha gjithcka me zemer. Ne fakt , me jep ankth kjo largesi dhe po te mundja ne kete moment do te isha ne krahun tend, te te thosha se je shume i rendeshishm per mua dhe te adhuroje se tepermi. E di se pse nuk te kam thene asnjeher ? Pergjigja eshte e thjshte, sepse mendoje se fjalet ishin teper. Po vuaj shume qe nga ikja jote, me dhemb ne shpirt qe nuk jam afer teje , sepse sepse nuk te thash kurr at se sa te doja , prandaj edhe sot po e shkruaj kete leter .
Kam nevoje te qaj , te shfryhem njeher e pergjithmon, sepse ne qoftse vazhdoje para tjeterve te dukem se jam mire , se asgje nuk me preukupon. Trishtimin qe ma le ti , do tme shkatrroje qdo dite e me shume. Pse nuk kthehesh tash ??? Kam nevoje per Ty .. do te isha shume e lumtur po te shihja perdite pasqyrimin tim ne syt e Tu , te degjoja zerin tend teksa shqipton emrin tim , te thithja ajrin qe thith Ti dhe vetem me keto do te ndihesha dhe do te siguroja qe do te ndihesha e lumtur . Ne qofte se lexon kete leter , do ta shohesh se qdo fjale e shkruare ne te eshte nje lot dhe frymarrje dashurie per Ty. Edhe pse kam nje bindje se ndoshta keta rreshta ske per ti lexuar kurr .
Sa mire do te ishte sikur ta kisha shkruar me pare kete leter , sepse nuk do te ikje kurr pa e dite sa Te DUA .

Me dashuri, e jotja pergjithmone:
-XXXXXXX-

Tani qe po ju shkruaj gati sa nuk ka lindur dielli , dhe per kete po e shfrytezoj rastin qe tregoj nje te vertet... Me shpres qe do te mundohesh t'me kupton...
Njeriu! Ç'eshe njeriu? Pyetje shume e thjeshte, por shume e veshtir per tu pergjigjur. Ore, dite, jave, muaj, vite, dekada, shekuj, mivjeqara..., prap pyetja e njejt: Ç'eshte njeriu??
Athua jane te gjithe njerezit e kesaj bote njesoj?
Po i pergjigjem kesaj pyetje duke u bazuar ne nje shikim siperfaqesore. Medoj qe jane te njejte vetem per nga aspekti se jane qenje njerzore! Ndersa ndryshojm shume nga aspketet tjera, psh; nga shpirti.
Eshte me se e vertete se te gjithe njerezit ne kete toke i ngroh nje diell, nje diell qe per mua eshte i rrejshem. Nese dielli i ngroh te gjithe dhe per te gjithe njerezit e ka nga nje rreze, ateher pse mos te kete edhe nje rreze per mua. E kam deshiruar rrezen tende o diell vetem e vetem qe te kem ngohtesi brenda vetes dhe kam qen shume i sigurt se me rrezen tende do te perballoj çdo sfid, por kisha qen i mashtruar. E kam kerkuar rrezen tende, sepse trupi im ka qen i ngrire. Apo sigurisht ke pas frike se kur trupi ime te shkrihet ne kete bote do te kete permbysje. Sigurisht vlersimi i juaj ka qen se une jam nje njeri i keq dhe nuk e meritoj rrezen tende, por une kur kam lindur te kam dhen fjalen time se do te jem shum i mir. Kete sigurisht e ke harruar. Po te them o dielli mizor se fjala e dhen nuk kthehet, fjala e dhen eshte sikurse plumbi i pushkes qe kur te del me nuk kthehet ne vendin ku ka qen me par. Prandaj edhe tu kam betuar se do te jem njeri i mir, por ti o diell nuk me ke besuar. Me ke mbajtur me vite te tera te ngrire sepse ke pasur frik nga une se kur te shkrihem do t'ua them te gjitheve te verteten. Me ke ber te bindem se je me i qmuari ne kete bote. Pse??? Vetem e vetem se je shume lart meje dhe nuk do te arrij asnjeher. Ke dashur t'me vrasesh dhe ne vend te mallkimit ke kerkuar falenderim. Jo, jo o diell me ne fund une e kuptova kete. E kuptova se ti nuk je asgje, e kuptova se ti je i barabart me nje barbar te "vlefshem". Dhe une rilinda , une e luftova vdekjen. Rilinda, sepse ne kete jete e gjeta diellin e vertet. Ne kete jete e gjeta ate rreze qe e kerkoja nga ti dhe qe nuk ma fale asnjeher. Diellin qe e kam gjetur une eshte ketu ne Toke dhe i gatshem per te me ndimuar per çdo gje. Gjeja me e embel ne kete jete per nga shija eshte mjalta , por tradhetia edhe mjalten e ben te hidhur. Dhe ti me tradhtove o diell, me bere te hidhur jeten time. Por nuk brengosem shume per kete, sepse tani lumturin e kam . Tani e kam diellin qe buzeqesh, tani e kam rrezen qe me ngroh, tani e kam ndriqimin e jetes time qe me shoqeron ne çdo hap qe une e bej. Do ta shlyej emrin tend nga jeta ime o diell dhe ate emer e kam zevendesuar me nje emer tjeter. Deshiron ta din se cili eshte emri i diellit tim te vertet? Po ta them duke buzeqeshur dhe i lumtur ne shpirt se dielli im quhet...!
E dashura..., jua them me sinqeritetin me te madhe se, gjithe ate qe e shpreha me lart eshte shume e vertet. Eshte mllefi im per keto gjera te rrejshme qe me kan ber te jetoj symbyllur. Jua them me sinqeritetin me te madh se shkelqimi i zemres suaj me beri qe syt e mi te hapen dhe ta kuptojn realitetin. Realitet qe do te thot se ju jeni gjeja me e qmuheshme. Nuk mund te marresh me mend se sa i lumtur jam qe te njoh. Nuk mund ta marresh me mend se sa i lumtur jam qe te shkruaj. Jam shume shume i lumtur. Ju dhe vetem ju jeni ajo qe sjellet tek une ate qe kerkoja, qe me ka munguar me vite. Duke e par sinqeritetin tende, duke e par thjeshtesin tende, duke e par urtesin tende, duke e par mirsjelljen tende, duke e par dashamirsin tende, une kam ardhur ne perfundim se jam shume i lumtur qe e kam braktisur diellin dhe ate diell e kam zevendesuar me TY. Ndoshta do te kisha lindur ne nje kohe tjeter, por me beso se jam shum i lumtur qe kam lindur dhe jetoj ne kete kohe qe jeton edhe ti. Jam shume shume i lumtur qe te njoha dhe do te jem i lumtur pergjithmon per kete. Vetit tua te qmueshme jane ato qe do t'ju besoj gjithmon ...
Do te zgjohem çdo dite duke ju then mirmengjesi nga zemra. Do te vazhdoj diten duke u ushqyer me emrin tende dhe do te biej ne gjum duke besuar ne te nesermen me te mir, sepse besoj ne TY, Perendia ime.

Zemra tik-tak si ora me rrah...
Loti me eshte bere pasion ,ndersa keto mendime te marra me jane bere rutine.
Me thuani t'ia kompenzoj kesaj jete nje kenge ,ku notat ne pentagramin e vrazhde do te shkruhen ne lapsine e nostalgjise .
Askush nuk e kupton mimiken time te heshtur,askush ne kete jete nuk me kuptoi se cfare ndjeje....
Mbretron heshtje kudo!!!!
Sa shume jam e lenduar ,po ta mirrja ngjyren kudo ne bote besoni nuk do ti mundin mendimet e mia...
Heshtje dhe prap heshtjee....
Jeta qenka nje beteje lufte ku gjeta fitime dhe humbje .Jeta qenka e embel por mos harroni se edhe e njelmet .Te dashurosh dike dhe te mos kesh mundesi ta duash qenka te varrosesh per se gjalli..Tani kujt ti flas ,kujt ti them se une dua nje gje te pa emer por ne kodin tim nje gje e shtrenjte.
Askush nuk me pergjigjet..
Me eshte bere nje lemsh i turthuar ,nje lemsh i zbehte ,i neveritshem por i fascionuar nga heshtj juaj..
Ejani ju mendimet e mia tia hedhim nje valle ,sepse vetem ju me kuptuat
Sa e veshtir qenka jeta o Zot!!!!!!!!!


Vazhdim te mbare me temen ,vertet emocionuese !!!

Përsëri në këtë natë ndjehem e vetmuar,dikush ma ngulfat frymën.Qielli ka ngjyrën
e fjalëve boshe.Lotët më pikonin pa rreshtur,zemra kërkonte dashurinë
e humbur,kërkonte realitet me vështirësi dhe mospërfillje,por së paku le të jetë realitet.
Fillova t’i numëroj yjet që rrinin të zymur në brendi të qiellit,por ngadalë ata filluan
të zhduken.Tik-taku i orës ishte instrument i vetëm në veshët e mi,por dhe ajo nuk
më tregonte të vërtetën.Kishte filluar të agonte mëngjesi e ora më tregonte mesnatë.
Dora ime zgjatej si lypëse saherë që të takoja,e ti nuk ofrove mëshirë për mua.Të
desha aq shumë,jeta ime ishe ti.Të prita ditë të tëra se mos vallë do të ktheheshe përsëri
tek unë.I numërova muajt,vitet..por ti as që mendoje në rikthim.Të ëndërroj çdo natë,
vetëm ëndërra është vend takimi i vetëm për ne të dy,e ëndërra këtë natë u zhduk.
Të dua…më beso.Unë smundem pa ty.Vallë,është kaq e rëndë të më falësh dashuri?S’të
kërkoj asgjë më shumë.Dua të jemi bashk ashtu siç ishim dikur,të ndjej përqafimin tënd,
puthjen tënde..I dua ata duar që shtrëngonin fort duart e mia që dridheshin saherë që isha
me ty.Dua zemrën tënde,më mungon..pa ty jam asgjë.Tani të falë shpirtin duke imituar të
vdekurin,e ti po më ofron trëndafila të vyshkur që në brendi të saj shkruan:”Më HARO,,...
Në këtë çast nata sipër meje e lëshoi perden e saj të zezë,shoh pa pasur sy,qeshi duke
qarë.O Zot,unë jam rob i dëshpërimit,por faj nuk kam!Kush ka parë që viktima të qajë
nga dashuria për vrasësin e saj?Humbasem!Mbytem!Vdes!Po zhdukem nga kjo botë
me bore,nën kumbana heshtjeje.Ti më thua “largohu,, e unë të lutem si fëmi.Jam
poezi e pashprehur për zemrën tënde.Emrin tënd po e përmend por s’po mund t’a
thëras.Je aq larg.,nuk mundem të të harrojë kurrë.Të lutem kthehu,kthehu edhe në qoftë
se ajo ditë do të jetë pas shumë vitesh,kthehu edhe sikur të jetë shumë vonë.Unë do të
pres derisa Zoti më dhuron jetë.E nëse unë kam vdekur,eja mbi varrin tim dhe mbi
të më thuaj Të DUA.Nën dheun e zi,nën sandëkun që trupi im do të jetë I mbuluar,
ndoshta do të të dëgjoj,dije se vetëm atëherë do të prehem e qetësuar.E nëse në atë
çast fillon shiu,dije se janë lotët e mi nga gëzimi.Kthehu…

bukur ju i shkruani keto letra,po dashuria te nxite te shkruash edhe romane!

Kom shkru njo 2 3 her valla.asaj qe ja kom shkru tu e pa karakterin tem garant ka menu qi i shkon naj leter e nisur ksi soji:Zemra jeme edhe zemra jote jon njo ska 2 aty.Un sjom i fjalve kshtu po i bi shkurt.......
Po per habin e saj letra qe i ka rene ne dore ka qene plot vargje t'thurrura mire dhe romantike,per te cilat kur mendoj her turprohem e her qesh me vete.

Dikush me kishte thene:”Nuk ekzistojne engjejt dhe nese ekzistojne ata jetojne vecse ne qiell.” Por une nuk jam dakort! Dhe e di pse? Sepse...une kam pare nje engjell.

Dhe me te vertete ishte nje engjell me aureole mbi koke,me krahe te bardhe,ishte nje engjell i vertete.Kishte nje shikim shume te embel,shume domethenes dhe ishte pikerisht ai shikim qe me detyroi mua te te shkruaj.Dhe e di cfare? Ai engjell ishte...ishe...ishe ti.

Vetem ate nate nen qiellin blu,e me te vetmit deshmimtar yjet,une kuptova cdo te thote te sfilitesh shpirtin,te digjesh perbrenda,te ndjesh,te duash e te mos shprehesh.

Nuk mjaftojne shikimet-ato ndezin zjarrin e shpirtit;nuk mjaftojne peshperitjet-ato ndezin shpresen;nuk mjaftojne deshirat-ato ndjellin emocion...,dua me teper.

Kerkoj jetes t’i jap jete e shpirtin ta qetesoj,kerkoj qe diteve te mia t’i shtoj ditet e tua,kerkoj pjesen tjeter per tu bere nje i tere.

Por ti mos shpreso kot.Une nuk do te flas as shoqja im,as mikja im,as shpirti im,as jeta ime,as zemra ime,por une do te flas “engjelli im” sepse e tille ishe per mua qe ne momentin e pare qe te pashe.Gjate gjithe kohes kam adhuruar ne heshtje nje njeri,por pa i pare as fytyren,as zemren.Tashme dua dhe c’eshte me e rendesishmja adhuroj dike qe me mjaftoi nje shikim per ta njohur.

Nuk ndihem ne faj,nuk ndihem i poshteruar qe te kerkoj ne cdo cast,qe te ndjej brenda qenies sime ne cdo te mijten e sekondes qe shkon.Ndihem i lehtesuar,i paqte me vetveten dhe me boten e cmendur se dashuria per ty me ben te tille.

Ashtu si flaka qe rritet e ne fund shperthen,sepse e ka te pamundur te rri brenda ashtu dhe deshira ime perveluese,e bukura dashuria ime me ne fund shperthen tronditshem.

E tani dashurine time nuke sodit vajtueshem neteve te gjata kur qepallat e te gjitheve prehen ne qetesi.Tani e prek se te them e ndjej eshte pak.Tani jetoj bashke me te,sepse tani s’jam nje engjelli im...